skip to Main Content
محتوای اختصاصی کاربران ویژهورود به سایت

فراموشی رمز عبور

با شبکه های اجتماعی وارد شوید

عضو نیستید؟ عضو شوید

ثبت نام سایت

با شبکه های اجتماعی وارد شوید

عضو نیستید؟ وارد شوید

فراموشی رمز عبور

وارد شوید یا عضو شوید

جشنواره نوروزی آنر

پرونده‌ای درباره کوچ‌نشینی دیجیتالی؛ از اینجا تا به اونجا سه گداره؟

مینا پاکدل تحریریه

۹ دی ۱۴۰۰

زمان مطالعه : ۲ دقیقه

شماره ۹۷

کوچ نشینی دیجیتالی
شاید این میل روز‌افزون به دورکاری و سفر ریشه در خلق‌وخوی دوران پیش از یک‌جانشینی‌مان داشته باشد. میلی که نحوه انجام برخی مشاغل دوره مدرن، ممکنش کرده و فناوری‌هایی مثل موبایل، لپ‌تاپ، اینترنت همراه و غیره آسانش. اگر اجدادمان کوچ‌نشین‌هایی بودند که گام‌به‌گام مسیر را می‌رفتند، امروز در جهان بر اساس آمار غیررسمی حدود ۳۵ میلیون کوچ‌نشین دیجیتالی یا دیجیتال‌نومد از این گوشه به آن گوشه می‌روند؛ دیجیتال‌نومدهایی که تعدادشان رو به افزایش است. تجربه دورکاری و فضای کاری آنلاین در دوران پاندمی و احساساتی که با خود همراه آورد چیزی نیست که پاک شود یا دود شود و به هوا برود. حالا خیلی‌ها می‌دانند می‌توانند همان مشاغل را به صورت دورکار یا هیبریدی انجام دهند؛ خیلی‌ها بعد از مواجهه با کووید-۱۹ فکر می‌کنند زندگی آن‌قدر کوتاه است که باید دید و تجربه کرد. در این پرونده سعی کردیم توضیح بدهیم دیجیتال‌نومدها چه کسانی‌اند و چه مشاغلی دارند. برآورد می‌شود حدود ۷۶ درصد از دیجیتال‌نومدها در ۲۰۲۱ سفیدپوست (اروپایی) بوده‌اند و محبوب‌ترین مناطق غیر از اروپا، تایوان، کاستاریکا، جمهوری موریس، یونان، قبرس از مقاصدی هستند که هزینه زندگی پایین‌تری دارند و هاب‌های دیجیتال‌نومدها به حساب می‌آیند. از همین رو می‌توان گفت دیجیتال‌نومدها طبقه‌ای هستند که سطحی از دانش در مورد رایانه و پلتفرم‌های ابر آنلاین دارند و از سوی دیگر، حداقل چند هزار دلار برای بلوکه کردن در کشور مقصد. حال اگر به وسعت جهان نیندیشیم و به تجربه خودمان در قیاس با سطح جهانی نگاهی بیندازیم و بخواهیم دیجیتال‌نومدهایی محدود به ایران باشیم، باز هم احتمالاً جور در نیاید. مساله اصلی‌ اینترنت، هزینه‌های سفر و اجاره جایی برای اقامت، گزینه‌های محدود برای اقامت، دسترسی نداشتن به بسیاری از نقاط بدون اتومبیل شخصی، امکانات و تسهیلات شهرهای مختلف است. همه اینها دست‌به‌دست هم می‌دهند و باعث می‌شوند در بهترین حالت نیروی کار گیک ایرانْ فریلنسرهایی باشند که به خاطر سرعت...

شما وارد سایت نشده‌اید. برای خواندن ادامه مطلب و ۵ مطلب دیگر از ماهنامه پیوست به صورت رایگان باید عضو سایت شوید.

وارد شوید

عضو نیستید؟ عضو شوید

این مطلب در شماره ۹۷ پیوست منتشر شده است.

ماهنامه ۹۷ پیوست
دانلود نسخه PDF
https://pvst.ir/bll
مینا پاکدلتحریریه

    کارشناسی ادبیات انگلیسی را که گرفتم دیگر مطمئن بودم کلمه‌ها را اگر در گفتار شفاهی کم می‌آورم، در نوشتار توی مشتم هستند و از لای انگشت‌هایم لیز نمی‌خورند. در آن سال‌ها ترجمه می‌کردم و ویرایش. در گیرودار پایان‌نامه ارشد فلسفه بودم که برای یکی از ویژه‌نامه‌های پیوست چند گزارش ترجمه کردم و قرار شد پاره‌وقت کار کنم. آن‌موقع‌ها دفتر پیوست خانه دوطبقه قدیمی‌ای بود که حیاطش درخت داشت، ایوانش بزرگ بود و آسمان معلوم. جای‌گیر شدم طبقه هم‌کف در اتاق میثم. در واقع او و مهرک بودند که به من چم‌وخم روزنامه‌نگاری را یاد دادند؛ اینکه چطور باید یادداشت و گزارش نوشت یا کنداکتور بست؛ چطور نباید ترسید و از قالب سفت‌وسخت آکادمیک بیرون آمد. حالا تقریبا ده سالی از آن روز اول می‌گذرد. در این سال‌ها با چند ماهنامه و فصل‌نامه دیگر و نشرهای مختلف همکاری کرده‌ام و همچنان و همیشه در پیوست مشغول بوده‌ام. اینجا محل کار من نیست؛ خانه من است و آدم‌هایش کسانی‌اند که تو را همان شکلی که هستی، می‌پذیرند، با همه ضعف‌ها و قوت‌ها، با همه روشنایی‌ها و تاریکی‌ها.

    تمام مقالات

    0 نظر

    ارسال دیدگاه

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    *

    برای بوکمارک این نوشته
    Back To Top
    جستجو