وقتی چهره‌ای ندارم

وقتی جلو بانک کیفم را زدند و شناسنامه‌ام را همراه خودشان بردند وحشتم برای گم کردن آن به حقیقت تبدیل شد، مخصوصاً اینکه کمتر از سه ماه به برگزاری کنکور باقی مانده بود. تازه ۱۸ سالم تمام شده بود و شناسنامه‌ام را عکس‌دار کرده بودم. عاشق این بودم که حساب بانکی باز کنم و برخی از فعالیت‌هایم را با هویت خودم انجام دهم. از همین رو همیشه شناسنامه‌ام همراهم بود. هنوز گواهینامه نگرفته بودم و کارت شناسایی‌ام همان شناسنامه بود. هر چند کارت دانش‌آموزی هم داشتم اما هیچ‌ کس آن را به رسمیت نمی‌شناخت و باید همیشه شناسنامه‌ام همراهم می‌بود. در آن زمان هنوز کارت ملی فراگیر نشده بود. شناسنامه و گواهینامه حرف اول و آخر را در شناسایی افراد و تشخیص هویت می‌زد. برای اینکه وارد مکانی شوید یا باید شناسنامه خود را ارائه می‌دادید یا گواهینامه. البته کارت پایان خدمت آقایان نیز قابل پذیرش بود. صدور شناسنامه المثنی تقریباً سه ماه زمان برد و در این مدت گواهینامه خود را گرفتم و به ‌جای بردن شناسنامه گواهینامه همراهم بود. البته ترس گم کردن آن نیز با توجه به تجربه گذشته بزرگ‌تر شده بود و همین امر موجب شد عکس گواهینامه‌ام به ‌جای اصل آن همراهم باشد که در بسیاری از مواقع کارساز بود.طی این سال‌ها چالش شناسایی هویت همواره پابرجا بود. حتی با آمدن کارت ملی نیز این چالش برطرف نشد. درست است که کارت ملی به تدریج جایگزین شناسنامه شد اما هنوز هم در بسیاری مواقع همراه داشتن شناسنامه علاوه بر کارت ملی الزامی است. در اصل یک مدرک شناسایی دیگر به مدارک اضافه شد. در چنین شرایطی شناسایی افراد در محیط مجازی برای ارائه سرویس‌های الکترونیکی نیز مطرح شد. دیگر فقط کارت ملی یا حتی شناسنامه و گواهینامه کفاف شناسایی افراد را نمی‌داد. باید فرایندی پیش‌بینی شود تا افراد در فضای مجازی قابل شناسایی شوند. با گسترش خدمات الکترونیکی دولت شناسایی اشخاص در محیط مجازی از اهمیت قابل توجهی برخوردار شد. طی سال‌های گذشته هر چند تمامی دستگاه‌های دولتی به سمت الکترونیکی کردن خدمات‌شان پیش رفتند اما همیشه با مشکل احراز هویت اشخاص مواجه بودند از همین رو بیشتر خدمات تاکنون به صورت نیمه‌حضوری یا نیمه‌الکترونیکی باقی مانده‌اند. هم‌اکنون بسیاری از بانک‌ها سرویس‌های الکترونیکی ارائه می‌دهند اما برای شناسایی افراد حداقل باید یک بار به بانک مراجعه کنند.