شرکتهای ارائهدهنده خدمات پرداخت یا شرکتهای PSP از بدو تاسیس دورههای مختلفی را پشت سر گذاشتهاند. در دورهای دغدغه توسعه شبکه پرداخت را داشتند و برای به دست آوردن سهم بیشتر علاوه بر اینکه ارائه دستگاههای پوز به پذیرندگان را رایگان کردند و تمامی خدمات را به صورت رایگان در اختیار آنان قرار میدادند، کارمزد را نیز در رقابتی تنگاتنگ نادرست به صفر رساندند، پس از آن با وجود اینکه تمامی کارشناسان حوزه درباره عواقب این مدل سرویسدهی به آنان اخطار میدادند خوشحال از اینکه هر کدام سهم بیشتری به دست آوردهاند و تعداد تراکنشها و تعداد دستگاههای پوزشان افزایش یافته، سود بیشتری میان سهامداران خود تقسیم میکردند اما این دوره نیز چندان طولانی نبود؛ بعد از مدتی به تدریج صدای یکی یکی آنها بلند شد و به صفر کردن کارمزدها معترض شدند و خواستار تعیین کارمزد مجدد بودند؛ کارمزدی که خود صفرَش کرده بودند حال از بانک مرکزی میخواستند تا آن را برگرداند اما واقعیت این است که تغییر مسیر کار چندان سادهای نیست. حال طی یک سال گذشته صورتهای مالی شرکتهای ارائهدهنده خدمات پرداخت هرچند رشد درآمدشان را نشان میدهد، افزایش هزینههایشان سودآوری را پوشش میدهد و تقریباً تمامی آنها را به مرز زیان رسانده است. در چنین شرایطی مسیر آینده شرکتها چگونه خواهد بود، آیا آنها میتوانند امسال را به سرانجام برسانند؟ در میزگردی با حضور علیاکبر فراهانی مدیرعامل آسان پرداخت پرشین، شهریار خلیلی مدیرعامل سابق بهپرداخت ملت*، حمزه آقابابایی مدیرعامل پرداخت الکترونیک سپهر و محمدحسین کاشی مدیرعامل شرکت پرداخت الکترونیک سداد وضعیت شرکتهای پرداخت و چگونگی راه برونرفت از شرایط فعلی را بررسی کردهایم. شرکتهای پرداخت در سال گذشته طبق صورتحسابهای مالیشان چندان وضعیت خوبی نداشتند. دلیل این اتفاق چیست؟ شهریار خلیلی، مدیرعامل سابق بهپرداخت: متاسفانه امسال وضعیت خوبی درPSPها نداشتیم و در سال ۱۴۰۲ شرایط بغرنجتر خواهد شد. متاسفانه در این مدت درآمدها اضافه نشده...
روزنامهنگاری را از سینما شروع کردم؛ با این تصور که یک روزنامهنگار باید از هر حوزهای سر دربیاورد. خیلی زود اما یک اتفاق ساده مسیرم را به سمت روزنامهنگاری اقتصادی برد و پایم به تحریریه روزنامههای صدای عدالت، آزاد، ابرار اقتصادی، فرهنگ آشتی و همشهری اقتصادی باز شد. زندگی حرفهای من کلاً با همین اتفاقهای ساده جلو رفته است. یکی دیگر از آنها باعث شد همکاری نیمهوقتی با هفتهنامه عصر ارتباط را در حوزه تجارت و بانکداری الکترونیکی شروع کنم. آن کار نیمهوقت خیلی زود تماموقت شد و ۹ سال ادامه پیدا کرد؛ تا اینکه باز هم یک اتفاق، مسیر را عوض کرد. این بار مقصد پیوست بود؛ رسانهای که همراه با همکارانم پایه گذاشتیم و سالهاست خانه حرفهای من است. بهعنوان یکی از بنیانگذاران پیوست، از سال ۱۴۰۱ سردبیری آن را بر عهده گرفتم؛ هرچند سردبیر شدن باعث نشد از خبرنگاری فاصله بگیرم. هنوز مصاحبه میکنم، گزارش مینویسم، سؤال میپرسم و دنبال سوژهای میگردم که ارزش روایت کردن داشته باشد. تجارت، بانکداری و دولت الکترونیکی علاقههای قدیمی من هستند، اما در این سالها تنظیمگری، اینترنت، اقتصاد دیجیتال و حالا هوش مصنوعی هم به آنها اضافه شدهاند. بیشتر از خود فناوری، برایم این مهم است که فناوری و تصمیمهایی که درباره آن گرفته میشود چه تغییری در زندگی مردم و کسبوکارها ایجاد میکند. و احتمالاً اتفاق ساده بعدی، باز هم چیزی به این فهرست اضافه خواهد کرد.