مدیرعامل شرکت پارت: بانک‌ها تاکنون نیازی به اعتبارسنجی نداشتند

اعتبارسنجی به معنی پایش رفتارهای مشتری در برابر سیستم بانکی برای دریافت وام، استفاده از تسهیلات بانکی و غیره از اواسط دهه ۸۰ در ایران مطرح شد؛ اما با گذشت بیش از ۲۰ سال از ورود این ادبیات به نظام بانکی ایران همچنان یکی از مشکلات موجود در ارزیابی صحیح مشتریان بانکی فقدان یک مکانیسم اعتبارسنجی است که از شاخص‌های مالی و غیرمالی، مدل‌های آماری برای شناسایی متغیرهای مورد نیاز و مدل‌سازی‌ فرایند استفاده کند. این مکانیسم یا در همه بانک‌ها اجرا نشده یا دچار ضعف‌ است. با وجود این، طی سه چهار سال اخیر با روی کار آمدن ریسلرها به عنوان بازوی فروش خدمات اعتبارسنجی در کنار شرکت مشاوره رتبه‌بندی اعتباری ایران این مفهوم بیشتر از گذشته در بین مردم، شرکت‌های مختلف و بانک‌ها جا افتاد اما به نظر می‌رسد مدل اعتبارسنجی همچنان آن‌گونه که باید بهینه نیست. مدل اعتبارسنجی بهینه مدلی است که بتواند هم تمایل و هم توان مشتریان را در عمل به تعهدات‌شان ارزیابی کند. ارزیابی تمایل با بررسی رفتار اعتباری مشتری در گذشته و ارزیابی توانایی او بر پایه شاخص‌های مالی و سایر شاخص‌های کمی و کیفی استوار است. بانک‌ها در کنار استفاده از درجات اعتباری شرکت مشاوره رتبه‌بندی ایران، لازم است سیستم رتبه‌بندی اعتباری داخلی ویژه خودشان را هم ایجاد یا حفظ کنند و با مد نظر قراردادن رتبه‌های اعتباری داخلی و خارجی به مدیریت کاراتر منابع خود بپردازند. شاید برای بانک‌هایی که خود از مدل اعتبارسنجی داخلی استفاده می‌کنند، نتایج حاصل از گزارش‌های این سامانه به ‌عنوان یک ورودی در مدل اعتبارسنجی داخلی بانک‌ها و در کنار سایر متغیرها معنادار شود، اما برای سایر بانک‌هایی که فاقد هرگونه الگوی اعتبارسنجی هستند گزارش‌های اخذشده از سامانه که صرفاً تمایل فرد را ارزیابی می‌کند نمی‌تواند به‌ طور کامل کمک‌دهنده تصمیم‌گیری‌های اعتباری باشد؛ اما اعتبارسنجی داخلی چیست و وضعیت و جایگاه آن در ایران به چه...