جدیدترین آمار منتشرشده از سوی سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی نشان میدهد ضریب نفوذ اینترنت در کشور به بیش از ۸۵ درصد رسیده است. از این میزان سهم اینترنت موبایل ۷۵ درصد و سهم اینترنت موبایل ۱۰ درصد مشخص شده است. در نخستین نگاه به این آمار به نظر میرسد ظاهراً اینترنت موبایل در جذب مشتری موفقتر بوده و بازار را در انحصار خود فرو برده است. اما تحلیلهای بیشتر میتواند ضمن تشکیک در نوع اطلاعات ارائهشده، پرسشهای زیادی در رابطه با آن پدید آورد. در ادامه این مقاله سعی خواهیم کرد راهکارهایی برای توسعه بازار هر یک از راههای دسترسی به اینترنت نیز ارائه کنیم. ابهام در آمار ارائهشده مقیاس محاسبه میزان کاربران هر فناوری در گزارش رگولاتوری ارائه نشده است. ظاهراً این آمار بر طبق استفاده مالکان سیمکارت از بستههای اینترنتی و خرید حساب اینترنت ثابت محاسبه میشود. در حالی که اگرچه اینترنت موبایل یک اینترنت غالباً شخصی است و به ازای هر کاربر قابل محاسبه است، اما اینترنت ثابت یک سرویس جمعی است و عموماً کاربران در منزل یا محل کار به صورت جمعی از آن استفاده میکنند. اینکه این موضوع در گزارش رگولاتوری لحاظ شده یا خیر موضوعی پنهان است، اما تعداد مورد محاسبه تا حد زیادی نشان میدهد هر اکانت اینترنت فقط به ازای یک نفر حساب شده است. همین سیاست فاصله اینترنت موبایل با اینترنت ثابت (ADSL و TD-LTE) را بیش از چیزی که ظاهراً باید باشد نشان میدهد. فقدان آموزش فرهنگ استفاده از اینترنت نوع ورود اینترنت موبایل و توسعه آن در خلاء سرویسهای ثابت باکیفیت مانند TD-LTE باعث شد این فناوریها (3G و 4G) با بستههای ارزان و پرحجم خود بازار را به دست گیرند و به کاربری غالب تبدیل شوند. این فرهنگ استفاده پس از توسعه اینترنت ثابت و معرفی فناوریهای جدید اینترنت ثابت بیسیم نظیر TD-LTE نیز کماکان به...