سیاسی نگاه نکنیم

از زمانی که بحث ادغام شوراها در دولت اول محمود احمدی‌نژاد مطرح شد، بحث ادغام شوراهای فناوری اطلاعات نیز به تبع آن داغ شد. هر چند آن زمان کارشناسان حوزه معتقد بودند هدف و منظور، ادغام شوراهای دیگر بود اما باد ادغام بالاخره در شوراهای فاوا نیز وزید. در آن زمان کارشناسان حوزه چون همگان با تصمیم ناگهانی رئیس‌جمهور مخالف بودند، به تحلیل کارشناسی برخاستند و با اینکه همه آنان با ادغام موافق بودند و می‌گفتند تمامی این شوراها می‌تواند در دل یک شورا خلاصه شود؛ اما با آن رویکرد نیز مخالفت می‌کردند و بر آن ایراد قانونی می‌گرفتند و می‌گفتند خاستگاه تشکیل هر کدام از این شوراها با دیگری متفاوت است .
تشکیل شورای عالی فضای مجازی نیز موجب شد بار دیگر بحث ادغام شوراها مطرح شود. برخی از کارشناسان معتقد بودند تشکیل شورای عالی فضای مجازی و تجمیع وظایف سیاستگذاری ذیل این شورا عملاً شوراهای عالی دیگر را زیرمجموعه خود قرار می‌دهد؛ اما در همان زمان قرار شد دبیرخانه شوراها مانند بازوهای اجرایی شورای عالی فضای مجازی عمل کنند. حال که بار دیگر مساله ادغام شوراها آن هم فقط شورای عالی فناوری اطلاعات و ارتباطات با شورای عالی فضای مجازی مطرح شده‌ است، این سوال مطرح می‌شود که باقی شوراهای این حوزه یعنی شورای عالی اطلاع‌رسانی و شورای عالی انفورماتیک همچنان باید باقی بمانند؟ آنان به وظایف‌شان به خوبی عمل می‌کنند؟
هر گاه بحث ادغام شوراها مطرح می‌شود، شائبه عملکرد سیاسی نیز پیش می‌آید. در زمینه ادغام شوراها تاکنون نظر کارشناسی داده نشده ‌است. هر از چند گاهی به دلیل اختلاف نظرهای سیاسی مطرح‌شده برخی تصمیم می‌گیرند شورایی را در دل شورای دیگر حذف کنند؛ بدون اینکه کارشناسان این حوزه را گرد هم آورند و با آنان به نتیجه مشترکی برسند.
اگر به مقایسه اجمالی شوراها بپردازیم، خیلی ساده مشخص می‌شود به غیر از شورای عالی فضای مجازی که جلسات آن به صورت مرتب برگزار می‌شود، جلسات هیچ کدام از شوراهای عالی دیگر برگزار نشده است و تمامی آنها در حد یک دبیرخانه فعالیت کرده‌اند. اگر بخواهیم به صورت جامع به موضوع نگاه کنیم، اصل این است که تمامی این شوراها قابلیت ادغام شدن را دارند. همه آنها می‌توانند در زیرمجموعه شورای عالی فضای مجازی ادغام شوند و دبیرخانه هر کدام از آنها در زیرمجموعه خاصی مانند وزارتخانه، سازمان نظام صنفی رایانه‌ای یا شورای عالی فضای مجازی ادغام شود. اما اگر قرار است تصمیمی گرفته شود باید برای تمام شوراهای عالی در این حوزه اتخاذ شود، چرا که هیچ‌ کدام از آنها طی سال‌های گذشته اقدام چشمگیری انجام نداده‌اند که نیاز به حضورشان حس شود.
اما مهم‌تر از تمامی این موارد این است که برای یک تصمیم در حد کلان باید گرایش‌های سیاسی کنار گذاشته شود و به منافع کشور اندیشیده شود؛ زیرا فقط در این حالت است که تصمیم برنامه‌ریزان بلندمدت خواهد بود، در غیر این صورت عمر هر تصمیم حداکثر به اندازه عمر عملکردی تصمیم‌سازان است