وقتی بیرون‌رفتن پرریسک‌تر می‌شود؛ صرافی رمزارزی یا سوپراپ مالی؟

تحریم‌ها صرافی‌های ایرانی را از بازار جهانی حذف نکرده‌اند، اما مسیر ارتباط با بیرون را پرهزینه‌تر و پرریسک‌تر کرده‌اند. در چنین بازاری، ماندن دارایی داخل پلتفرم داخلی برای بخشی از کاربران به انتخاب کم‌اصطکاک‌تری تبدیل می‌شود؛ تغییری که هم سبد خدمات صرافی‌ها را بزرگ‌تر می‌کند و هم مسئولیت آنها در نگهداری پول مردم را سنگین‌تر. کاربر ایرانی برای ورود به بازار رمزارز معمولاً از یک صرافی داخلی شروع می‌کند. ریال را وارد می‌کند، تتر یا رمزارز می‌خرد و بعد بسته به نیازش یکی از چند مسیر را برمی‌گزیند: معامله را همان‌جا ادامه دهد، دارایی را به کیف ‌پول شخصی ببرد یا برای دسترسی به بازار عمیق‌تر، ابزارهای بیشتر و خدماتی که در داخل وجود ندارد، آن را به یک پلتفرم خارجی منتقل کند. این مسیر هیچ‌وقت بی‌ریسک نبوده، اما در سال ۱۴۰۵ باریک‌تر شده است. اکنون مساله این نیست که صرافی ایرانی دیگر نمی‌تواند معامله انجام دهد یا کاربر دیگر راهی به بازار جهانی ندارد، مساله این است که هر اتصال میان اکوسیستم داخلی و یک بازیگر خارجی، بیش از گذشته حامل یک ریسک اضافه است: اینکه طرف مقابل، آدرس، حساب یا منشاء دارایی را به ایران مرتبط تشخیص دهد و ادامه همکاری را نپذیرد. ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵، دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا (OFAC) در یک پرسش و پاسخ رسمی اعلام کرد صرافی‌های دارایی دیجیتال ایرانی از نظر مقررات آمریکا در تعریف «موسسه مالی ایرانی» قرار می‌گیرند. کمی بعد، در ۱۲ خرداد، نوبیتکس، والکس، بیت‌پین و رمزینکس به‌صورت نامی به فهرست تحریم‌ها اضافه شدند و OFAC هشدار داد اشخاص و موسسات مالی غیرآمریکایی که با صرافی‌های تحریم‌شده تراکنش‌های مشخصی انجام دهند نیز ممکن است در معرض ریسک تحریم قرار بگیرند. در ۱۶ مرداد نیز آبان‌تتر به این فهرست اضافه شد. البته اثر این تصمیم‌ها فقط روی خود صرافی نیست. هرچه ریسک همکاری با یک پلتفرم ایرانی برای متولی،...