استیبل‌کوین یا سپرده توکنی؟ دعوا بر سر شکل پول

بانک‌های بزرگ جهان برای ورود پول به شبکه‌های بلاک‌چینی، دو مسیر متفاوت را هم‌زمان دنبال می‌کنند: توکنی‌کردن سپرده‌های بانکی و عرضه استیبل‌کوین. در مسیر نخست، استاندارد چارترد وHSBC  اولین انتقال زنده بین‌بانکی سپرده توکنی را روی دفترکل بلاک‌چینی سوئیفت انجام داده‌اند. در مسیر دوم، ۲۱ موسسه مالی بزرگ، از سیتی و گلدمن‌ساکس گرفته تا بانک آو آمریکا، دویچه بانک و UBS، متعهد شده‌اند شرکتی مشترک برای پشتیبانی از عرضه یک استیبل‌کوین دلاری تاسیس کنند؛ محصولی که قرار است در نیمه نخست ۲۰۲۷ وارد بازار شود. این دو اتفاق نشان می‌دهد صنعت بانکداری هنوز مدل واحدی را برای آینده پول روی بلاک‌چین انتخاب نکرده است. در حال حاضر، هم سپرده‌های بانکی توکنی‌شده و هم استیبل‌کوین‌های دارای پشتوانه ذخایر، به‌منزله دو مسیر موازی در حال توسعه‌اند. در ظاهر، سپرده توکنی و استیبل‌کوین تفاوت زیادی با یکدیگر ندارند. هر دو به‌صورت دیجیتال و شبانه‌روزی قابل انتقال‌اند، می‌توان آنها را در قراردادهای هوشمند به کار گرفت و هر دو می‌توانند روی زیرساخت بلاک‌چین فعالیت کنند. تفاوت اصلی اما نه در فناوری، بلکه در نهادی است که ارزش این پول را تضمین می‌کند. سپرده توکنی همچنان سپرده بانکی است و بانک در برابر دارنده آن تعهد دارد؛ در مقابل، ارزش استیبل‌کوین به سازوکار ناشر و دارایی‌هایی وابسته است که برای پشتیبانی از آن نگهداری می‌شود. همین تفاوت مشخص می‌کند در زمان تبدیل توکن به پول عادی چه نهادی مسئول پرداخت است و چگونه ارزش آن حفظ می‌شود. بنابراین برای مقایسه این دو ابزار، فقط سرعت و فناوری انتقال مهم نیست؛ باید دید پشت هرکدام چه نهادی ایستاده و تعهد پرداخت بر عهده چه کسی است. یک توکن، دو نوع بدهی استیبل‌کوین دلاری معمولاً تعهد یک صادرکننده در برابر ذخایری است که برای حفظ ارزش یک‌به‌یک نگهداری می‌شوند. دارنده به کیفیت ذخایر، توان بازخرید صادرکننده، زیرساخت عملیاتی و در نهایت نقدشوندگی بازار وابسته است. در مقابل،...