از توکیو تا تهران؛ رمزارز زیر چتر بانک‌ها می‌رود؟

رمزارز در شرق آسیا دیگر فقط مساله صرافی‌ها و کاربران خرد نیست. ژاپن و کره جنوبی، دو اقتصاد مهم منطقه، در حال آزمودن مدلی هستند که در آن بانک‌ها و نهادهای مالی رسمی نقش دروازه ورود دارایی‌های دیجیتال را پیدا می‌کنند؛ از پروژه‌های استیبل‌کوینی بانک‌های ژاپنی تا نقشه‌راه کره جنوبی برای حضور مرحله‌ای شرکت‌ها در بازار رمزارز. منطق این مسیر روشن است: بازاری که حذف نمی‌شود، باید قابل ردیابی، نظارت‌پذیر و قابل استفاده در نظام مالی رسمی شود. اما از توکیو و سئول که به تهران می‌رسیم، تصویر تغییر می‌کند. ایران با وجود بازار فعال و تقاضای بالای کاربران، هنوز میان سیاست‌های محدودکننده، بلاتکلیفی تنظیم‌گری و بحران اعتماد گرفتار است؛ بازار وجود دارد، اما معماری رسمی آن هنوز ساخته نشده و هیچ نهاد رسمی‌ای حاضر نشده مسئولیت کامل آن را بر عهده بگیرد. این تغییر، فقط جابه‌جایی چند بازیگر نیست، نشانه تغییر جایگاه رمزارز در نظام مالی است. بازاری که زمانی با وعده فاصله‌گرفتن از بانک‌ها رشد کرد، اکنون در بخشی از جهان دوباره از مسیر بانک‌ها و نهادهای مالی رسمی وارد مرحله تازه‌ای می‌شود. استیبل‌کوین‌ها، خدمات نگهداری دارایی و پرداخت‌های فرامرزی، رمزارز را از حاشیه صرافی‌ها به اتاق‌های تصمیم‌گیری بانک‌ها نزدیک کرده‌اند. تورم مزمن، محدودیت پرداخت بین‌المللی، دشواری دسترسی به خدمات مالی جهانی و بی‌ثباتی ارزش پول ملی سبب شده رمزارز کارکرد حفظ ارزش و گاهی پرداخت غیررسمی پیدا کند در ژاپن، دولت و نهاد ناظر مالی از پروژه بانک‌های بزرگ برای انتشار استیبل‌کوین حمایت می‌کنند و هم‌زمان درباره امکان ورود زیرمجموعه‌های بانکی به خدمات رمزارزی بحث می‌شود. این تغییر در بازاری رخ می‌دهد که هنوز به‌شدت دلاری است. طبق داده‌های بانک تسویه بین‌المللی، بیش از ۹۹ درصد عرضه جهانی استیبل‌کوین‌ها به دلار آمریکا وابسته است؛ این عدد نشان می‌دهد مساله ژاپن و کره جنوبی فقط نوآوری فین‌تکی نیست، بلکه دفاع از جایگاه پول ملی در بازاری است که...