روزی که فریزشدن از احتمال به سیاست تبدیل شد؛ کریپتو زیر آتش

کارشناسان رمزارز در ایران تقریباً پنج سال پیش درباره یک سناریوی احتمالی بحث می‌کردند. اینکه آیا دارایی‌های تتری کاربران ایرانی ممکن است مسدود شود؟ در آن زمان، عده‌ای آن را غیرواقعی می‌دانستند و دیگران اجتناب‌ناپذیر. اما امروز در میانه تشدید جنگ اقتصادی و تحریم‌های مالی، همان سناریو دیگر یک بحث تئوریک نیست و جزئی از واقعیت معماری جدید قدرت در بازار رمزارز است. کریپتو، که قرار بود مرزها را حذف کند، اکنون خودش به بخشی از ابزارهای مرزبندی مالی تبدیل شده است. دوران پیش از واقعیت در سال ۱۴۰۰، بازار رمزارز ایران هنوز در مرحله تثبیت بود و تتر مهم‌ترین ابزار نقدشوندگی در آن محسوب می‌شد. در فضایی که دسترسی به شبکه بانکی جهانی محدودتر از همیشه شده بود، استیبل‌کوین‌ها به‌ویژه تتر، نقش واسطه مالی غیررسمی را بازی می‌کردند؛ ابزاری برای حفظ ارزش دارایی، تسویه فرامرزی و دور زدن محدودیت‌های بانکی. در همان دوره، نگاه کارشناسان به احتمال فریزشدن دارایی‌های کاربران ایرانی دوگانه بود. تعدادی از فعالان بازار معتقد بودند چنین اقدامی برای بنیاد تتر پرهزینه است و می‌تواند به اعتبار جهانی آن آسیب بزند. از نگاه آنها، حذف کاربران کشورهای تحریمی نه‌تنها بخشی از نقدینگی بازار را از بین می‌برد بلکه تصویر تتر در قالب یک ابزار جهانی را نیز مخدوش می‌کرد. در مقابل، گروه دیگری مساله را نه از زاویه منطق بازار بلکه از منظر ساختار فنی و حقوقی تتر تحلیل می‌کردند. آنها هشدار می‌دادند که تتر یک دارایی کاملاً غیرمتمرکز نیست و در قراردادهای هوشمند آن، امکان فریزکردن دارایی‌ها وجود دارد. به‌علاوه، تبعیت ناشر تتر از چارچوب‌های حقوقی آمریکا و رشد ابزارهای تحلیل بلاک‌چین، این احتمال را تقویت می‌کرد که در آینده، فشارهای تحریمی مستقیماً به اکوسیستم رمزارز سرایت کند. در همان دوران، برخی کارشناسان از دای به‌مثابه جایگزینی غیرمتمرکزتر نام می‌بردند، اما حتی آن زمان هم روشن بود که اکوسیستم استیبل‌کوین‌ها به‌طور کامل از ساختار مالی...