سلامت دیجیتال در بزنگاه تاریخی با متولیان متعدد

سال ۱۴۰۴ برای سلامت دیجیتال ایران، سال آزمون همزمانِ بلوغ و بقا بود. با استقرار دولت جدید، نگاه‌های تازه‌ای در حوزه تحول دیجیتال سلامت شکل گرفت؛ برخی امیدوارکننده، برخی تکرار مسیرهای گذشته با نام‌های جدید. اما واقعیت این است که صنعت سلامت دیجیتال در سالی قدم گذاشت که نه‌فقط با چالش‌های ساختاری نظام سلامت، بلکه با موجی از بی‌ثباتی‌های سیاسی، امنیتی و اقتصادی نیز مواجه شد. از جنگ ۱۲روزه گرفته تا اعتراضات دی‌ماه، از حوادث تلخ ۱۸ و ۱۹ دی تا قطعی ۲۰روزه اینترنت، و حالا سایه‌ای که هر روز سنگین‌تر از تنش‌های منطقه‌ای بر سر اقتصاد کشور می‌افتد؛ اینها فقط اخبار سیاسی نبودند. برای کسب‌وکارهای دیجیتال، اینها اختلال عملیاتی، کاهش اعتماد عمومی، فرار سرمایه و فرسایش سرمایه انسانی بود. سلامت دیجیتال صنعتی است که بر سه ستون ایستاده: اعتماد، دسترسی و ثبات. وقتی اینترنت ۲۰ روز قطع می‌شود، ستون دسترسی فرو می‌ریزد. وقتی نااطمینانی اقتصادی تشدید می‌شود، ستون سرمایه سست می‌شود. و وقتی برخوردهای غیرشفاف رخ می‌دهد، ستون اعتماد ترک می‌خورد. سال ۱۴۰۴ تنها سال بحران‌های بیرونی نبود؛ سال تهدیدهای درونی نیز بود. فیلترشدن پلتفرم‌هایی نظیر «دکتردکتر» و «خانومی» بدون ارائه مستند قانونی شفاف با میلیون‌ها کاربر، مسدودسازی درگاه‌های پرداخت تعدادی از کسب‌وکارهای سلامت دیجیتال، و مجموعه‌ای از اقدامات مشابه، پیام نگران‌کننده‌ای به اکوسیستم مخابره کرد: نااطمینانی فقط از بیرون نمی‌آید. وقتی یک کسب‌وکار فعال در حوزه سلامت، که میلیون‌ها کاربر دارد، بدون فرایند شفاف و مستند قانونی دچار محدودیت می‌شود، سوال اصلی این نیست که چه کسی مقصر است؛ سوال این است که امنیت سرمایه‌گذاری در این صنعت کجاست؟ سلامت دیجیتال نمی‌تواند در فضایی رشد کند که قواعد بازی هر لحظه ممکن است تغییر کند. در همین بستر پرتنش، مفاد ۶۹ تا ۷۳ برنامه توسعه که به حوزه سلامت دیجیتال اختصاص دارد، روزنه‌ای از امید گشوده است. این مواد می‌توانند مسیر را برای یکپارچه‌سازی داده‌های سلامت، توسعه خدمات...