سالی که ترمز دستی ناوگان لجستیک کشور کشیده شد؛ پست به سنت بازمی‌گردد

دی‌ماه ۱۴۰۴، کامیون‌ها در جاده بودند اما اقتصاد ایستاده بود. مرسوله‌ها در انبارها تلنبار می‌شدند و سرورها خاموش مانده بودند. نه بمب، نه تحریم تازه، نه بحران ارزی؛ فقط یک چیز قطع شد: اینترنت. و همان یک چیز کافی بود تا ترمز دستی ناوگان لجستیک کشور کشیده شود. در سالی که شرکت‌های لجستیکی با هوش مصنوعی مسیرها را بهینه و با داشبوردهای تحلیلی ترافیک را پیش‌بینی می‌کردند، با یک تصمیم، به فرم‌های کاغذی و تماس تلفنی برگشتند. سال ۱۴۰۴ سالی بود که به همه یادآوری کرد زیرساخت دیجیتالْ ابزار نیست، ستون فقرات است. شرکت‌های لجستیکی و پست خصوصی در جایگاه آخرین حلقه زنجیره تامین کالا به‌خصوص در تجارت الکترونیکی و تجارت اجتماعی نقش پررنگی ایفا می‌کنند. این گروه از کسب‌وکارها در سال گذشته به‌سمت الکترونیکی‌کردن فرایندهایشان گام‌های بلندتری برداشتند و از سوی دیگر به‌صورت گسترده‌تری از هوش مصنوعی به‌منزله یک ابزار اصلی بهره‌ بردند. اما سالی که گذشت با قطعی اینترنت در دو بازه زمانی طولانی، ترمز دستی ناوگان لجستیک خصوصی را کشید؛‌ با قطعی اینترنت سامانه‌های الکترونیکی و ابزارهای هوش مصنوعی از کار افتادند و همین موضوع مشتریان شرکت‌های لجستیکی را دچار بی‌اعتمادی به فرایندهای فناوری‌محور ارسال مرسولات کرد. از سوی دیگر با قطعی اینترنت و از دسترس خارج‌شدن شبکه‌های اجتماعی تعداد زیادی از مشتریان شرکت‌های لجستیک یعنی فعالان تجارت اجتماعی از بازار حذف شدند و حتی بخشی از بازار تجارت الکترونیکی نیز تحت‌ تاثیر قرار گرفت. حتی شرکت ملی پست نیز در سال گذشته با قطعی اینترنت در دی‌ماه ۷۳۰ میلیارد تومان خسارت مالی دید و ۶۰ درصد از ترافیک مرسولات خود را از دست داد. به گفته فعالان لجستیک خصوصی کشور، زیان حاصل از قطعی اینترنت می‌تواند کسب‌وکارهای این حوزه را در معرض خطر مهاجرت کسب‌وکار و حتی تعطیلی کامل قرار دهد. شکست استراتژی بلندمدت در مقابل قطعی اینترنت بابک عقیلی‌نسب، مدیرعامل پستِکس، روایت خود از تجربه...