بازشناسی من‌ها

من، مهرک محمودی، با شماره شناسنامه *** 29 و کد ملی **** 005968 این روزها تهران تنها شهر من برای زندگی نیست، توییتر و اینستاگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی نیز شهرهای من برای زندگی هستند. از هیاهوی هر کدام که خسته و ناامید می‌شوم به دیگری پناه می‌برم و در خیابان‌های آنجا وقت می‌گذرانم. دوستان من نیز در هر کدام از این فضاها مرا به نوعی می‌شناسند. یکی از آنها بازنمایی خستگی روزانه من است و دلخوری‌ها و شوخ‌طبعی‌هایم و دیگری کاملاً سیاه‌سفید اما پر از امید و آرزو برای سفرهایی طول و دراز. حال من کدام یک از این شخصیت‌ها هستم. کدام یک از آنها واقعی است. مهرک با عنوان خبرنگار حوزه فناوری ‌اطلاعات یا شخصی که بیشتر اوقات خود را در کافه‌ها می‌گذراند و گاهی غر می‌زند و گاهی می‌خندد یا شخصی که بیشتر شهرگردی می‌کند و سفر می‌رود و آن را به صورت سیاه‌سفید با دیگران به اشتراک می‌گذارد؟ مرا با کدام یک می‌شناسند؟ اگر روزی من فقط با شماره شناسنامه یا در نهایت کد ملی‌ام شناسایی می‌شدم، امروز با شماره تلفن‌همراه یا حساب بانکی یا حتی اکانت‌های شبکه‌های اجتماعی‌ام قابل شناسایی هستم. روزی که به دنیا آمدم ثبت احوال اطلاعات هویتی مرا ثبت کرد بعدها شبکه بانکی اطلاعات هویتی‌ام را با اطلاعات حساب بانکی‌ام هماهنگ کرد و در دوره‌ای شماره تلفن ‌همراه من تبدیل به سیاهه اعمالم شد. گره زدن این سه بخش به یکدیگر می‌تواند منِ واقعی را بشناساند. پس از اینکه در سال ۱۳۰۴ مجلس شورای ملی تصویب کرد که تمامی افراد ایرانی ساکن در داخل و خارج از کشور باید شناسنامه داشته‌ باشند، شناسنامه تبدیل به سندی برای احراز هویت افراد شد. به تدریج در یک دوره زمانی نه‌چندان کوتاه افراد برای مراجعه به دستگاه‌های دولتی فقط با شناسنامه شناسایی می‌شدند، این روند تا امروز نیز ادامه یافته است. احراز هویت افراد از...