فیروزآبادی: حکمرانان عالی تصمیم‌گیری را به نهادهای درگیر اختلاف واگذار می‌کنند

بیش از یک دهه است که رابطه میان وزارت ارتباطات و مرکز ملی فضای مجازی، همواره با اختلاف بر سر حدود اختیارات، سیاست‌گذاری و اجرا همراه بوده است؛ اختلافی که با تغییر دولت‌ها و مدیران کم‌وزیاد شده اما هیچ‌گاه به‌طور کامل از میان نرفته است. اما این اختلاف‌ها از کجا ناشی می‌شود؟ در یکی از روزهای گرم تابستان، زمانی که سازمان هواشناسی درباره موج گرما هشدار داده بود، با ابوالحسن فیروزآبادی در این خصوص گفت‌وگو کردیم؛ کسی که بیش از هفت سال دبیری شورای عالی فضای مجازی و ریاست مرکز ملی فضای مجازی را بر عهده داشت و در دوره مسئولیت او ساختار این مرکز تثبیت شد و بسیاری از اسناد و مصوبات کلیدی، از جمله سند شبکه ملی اطلاعات، به تصویب رسید. از او پرسیدیم چرا مرکز ملی فضای مجازی و وزارت ارتباطات در هیچ دوره‌ای به تفاهمی پایدار نرسیده‌اند و ریشه این اختلاف‌ها کجاست؛ پرسش‌هایی که او با احتیاط، سیاستمدارانه و با نگاهی مبتنی بر تجربه به آنها پاسخ داد.    آقای فیروزآبادی، مرکز ملی فضای مجازی برای پر کردن کدام خلأ تشکیل شد؟  بر اساس حکم مقام معظم رهبری در زمان تاسیس شورای عالی فضای مجازی در ۱۷ اسفند ۱۳۹۰، هدف اصلی این شورا مدیریت و مهار آسیب‌های ناشی از گسترش فضای مجازی اعلام شد. بر همین مبنا، شورا با ماموریت مشخص، وظایف معین و اختیارات لازم برای سیاست‌گذاری در این حوزه شکل گرفت. دوره نخست فعالیت شورای عالی فضای مجازی تا سال ۱۳۹۴ ادامه یافت. در آغاز دوره دوم، که توفیق دبیری شورا را پیدا کردم، در حکم جدید مقام معظم رهبری اهداف و ماموریت‌های گسترده‌تری برای این شورا ترسیم شد. دلیل این تغییر نیز تفاوت اساسی وضعیت فضای مجازی کشور با سال ۱۳۹۰ بود. در دوران تاسیس شورا، فضای مجازی ایران هنوز در مراحل ابتدایی توسعه قرار داشت؛ بیشترین سرعت دسترسی کاربران به اینترنت ۶۴...