سیاست در تعقیب رمزارزی‌هاست؛ یک دکمه، ۱۵ میلیون قربانی

زندگی زیر سایه جنگ، بازار و معامله را به حاشیه برده است. اما با قطع‌شدن اینترنت، مساله دیگری به‌سرعت برجسته می‌شود: دسترسی به دارایی شخصی. دارایی‌ای‌ که بدون اینترنت، مالکیت آن تنها به وعده تبدیل می‌شود. در روزهای اختلال و خاموشی ارتباطات، بازار رمزارز در ایران نه کند می‌شود و نه کوچک بلکه متوقف می‌شود. قیمت‌ها ناپدید می‌شوند، سفارش‌ها معلق می‌مانند و کاربر نمی‌داند دارایی امانی‌اش در صرافی واقعاً در چه وضعیتی است. قطعی اینترنت تنها مسیر دیدن، جابه‌جایی و راستی‌آزمایی این دارایی را می‌بندد. در بازاری که اتصال شرط مالکیت است، هر خاموشی اینترنت دارایی را به وعده‌ای نادیدنی تبدیل می‌کند و اعتماد را به اولین قربانی. بازار رمزارز در روزهای قطعی اینترنت شبیه پمپ‌بنزینی بدون برق بود. جایی که سوخت هست، مشتری هم هست، اما هیچ‌کدام به هم نمی‌رسند. دارایی‌ها سر جایشان بودند، حتی برخی از عددها روی صفحه صرافی‌ها تغییر می‌کردند، اما با قطع دسترسی، امکان عمل از بازار گرفته شد. برای کاربری که شاید تنها دارایی نقدش رمزارز بود، این وضعیت چیزی شبیه قفل‌شدن کارت بانکی وسط خرید ضروری بود؛ نه امکان پرداخت، نه انتقال، نه حتی اطمینان از اینکه طرف مقابل هنوز در دسترس است. این وابستگی مطلق به اینترنت، در عمل بازار را از فضای مالی پویایی که بر اساس گزارش‌های داخلی حدود ۱۵ میلیون کاربر دارد و حداقل یک میلیارد دلار آن در داخل میزبانی می‌شود به یک دارایی منجمد تبدیل کرد. سفارش‌ها نیمه‌کاره ماندند، اختلاف قیمت‌ها عمیق و ریسک آن به کاربر تحمیل شد و تصمیم‌گیری به‌جای تحلیل، به حدس و اضطراب گره خورد. در حقیقت قطعی ارتباط منطق بازار را مختل کرد. جایی که ثانیه‌ها مهم‌اند، اما چند ساعت بی‌خبری کافی بود تا اعتماد کاربران فرسوده شود و تجربه‌ای شکل بگیرد که نزد بسیاری، اولین مواجهه واقعی با ریسک زیرساختی بازار رمزارز بود. اینترنت، شرط مالکیت در ادامه این وضعیت، شکاف...