روایت بازی‌سازان از آنچه امروز در این صنعت جاری است؛ این جنگِ منه*

بحران‌ها در روایت‌های رسمی، معمولاً با دعوت به آرامش و سرگرمی همراه می‌شوند. از مردم خواسته می‌شود فیلم ببینند، بازی کنند و از فشار روزهای ملتهب فاصله بگیرند. اما پشت این تصویر، صنعتی ایستاده که خود درگیر جنگی فرسایشی است؛ جنگی برای زنده‌ماندن. برای بازی‌سازان ایرانی، بحران فقط افزایش تقاضا یا تغییر رفتار کاربر نیست. هر اختلال گسترده اینترنت، هر محدودیت تازه در دسترسی به سرویس‌های بین‌المللی، به‌معنای توقف توسعه، تعلیق قراردادها و فرسایش سرمایه انسانی است. صنعتی که در ظاهر باید ابزار تخلیه فشار جامعه باشد، در عمل با قطعی زیرساخت‌های حیاتی‌اش روبه‌روست. در دو دوره قطعی گسترده اینترنت طی یک سال اخیر، بسیاری از استودیوها نه به فکر رشد، بلکه درگیر حفظ حداقل فعالیت خود بوده‌اند. وابستگی به ابزارها و پلتفرم‌های بین‌المللی، نبود جایگزین‌های کارآمد داخلی و خارج‌ماندن این صنعت از اولویت‌های مدیریت بحران، بازی‌سازی را به نقطه‌ای رسانده که روایت غالب آن دیگر توسعه نیست؛ بقاست. نزد بسیاری از فعالان این حوزه، آنچه جریان دارد یک رکود مقطعی نیست، نوعی محاصره تدریجی است. هر بار که دسترسی‌ها محدود می‌شود، پروژه‌ای متوقف می‌شود، قراردادی معلق می‌ماند و تیمی کوچک‌تر می‌شود. این جنگ، جنگ بازار جهانی یا رقابت با استودیوهای خارجی نیست؛ جنگ با اختلالی است که مستقیماً به زیرساخت کار گره خورده است. در میانه بحران‌ها، بازی‌سازی صنعتی است که همواره بیرون از دایره توجه باقی می‌ماند. این تنها یکی از مسائلی بود که تمام بازی‌سازان متفق‌القول بر آن باور داشتند؛ مساله‌ای که شاید بتوان آن را مهم‌ترین دلیل وضعیت امروز بازی‌سازی در کشور به شمار آورد. فعالان حوزه بازی‌سازی بر این باورند که آنچه امروزه بیش از هر چیز در این صنعت دیده می‌شود تلاش آنها برای بقاست. به گفته این افراد، هرچند بحران جنگ ۱۲روزه برای بازی‌سازان خساراتی سنگینی به‌بار آورد، بحران اخیر شرایط سخت‌تر و بحرانی‌تری پیش پای آنها قرار داده است. برآورد گفته‌های بازی‌سازان...