رئیس مرکز فناوری اطلاعات بیمه مرکزی: اختلاف از جایی شروع شد که کارگزار آنلاین را سنتی دیدیم

در سال ۱۴۰۴، رابطه میان اینشورتک‌ها و کارگزاران برخط با بیمه مرکزی وارد یکی از پرمساله‌ترین دوران خود شد. محور اصلی اختلاف‌ها حول رسوب حق بیمه، مدل‌های درآمدی و تعریف نقش کارگزاران دیجیتال بود. بیمه مرکزی با هدف کاهش ریسک نقدینگی شرکت‌های بیمه، درصدد حذف یا محدودسازی رسوب و الزام پرداخت مستقیم حق بیمه به شرکت‌های بیمه برآمد؛ تصمیمی که کارگزاران برخط آن را عاملی تهدیدزا برای ادامه حیات خود قلمداد کردند. از سوی دیگر، اینشورتک‌ها معتقد بودند مقررات موجود، ماهیت فناورانه و ارزش افزوده خدمات دیجیتال آنها را به رسمیت نمی‌شناسد؛ نبود اجماع بر سر اصلاح کارمزدها و کندی مقرره‌گذاری نوآورانه، شکاف میان رگولاتور و بازیگران دیجیتال بیمه را عمیق‌تر کرد. اما سال به جایی ختم شد که بیمه مرکزی شروع به مجوزدادن به نئواینشورنس‌ها کرد. چنین اقدامی در راستای به‌رسمیت‌شناختن نوآوری در ساختار به‌شدت سنتی صنعت بیمه ایران شاید نشان از آن دارد که مشکل این نهاد چندان هم معطوف بر ماهیت نوآوری نیست، بلکه آنچه زیرذره‌بین این نهاد رفت و کارگزاران برخط یا فروشندگان آنلاین بیمه را تحت‌الشعاع محدودیت‌ها قرار داد، «سهم فروش» بود.   به نظر می‌رسد در سال گذشته کارگزاران برخط و بیمه مرکزی بیش از هر سال دیگری دچار مشکل بودند. دلیلش چه بود؟ بیمه مرکزی و کارگزاران برخط از پنج سال پیش یعنی زمانی که کارگزاران برخط سهم بیشتری از بازار طلب کردند آغاز شد. البته به فراخور اینکه بیمه مرکزی در سال‌های گذشته چه رویکردی داشته است، این چالش‌ها کم‌وزیاد شده. با توجه به کلی‌بودن موضوع بهتر است ابتدا بر موضوع اگریگیتوری تمرکز کنیم؛ موضوعی که اکنون بیشتر شرکت‌های بیمه درگیر آن هستند و به‌لحاظ سطح درآمدی در زنجیره ارزش صنعت بیمه سهمی جدی‌تر و به‌تبع چالش‌های بیشتری نیز دارد. زمانی که اگریگیتورها به صنعت بیمه پا گذاشتند، با توجه به رویکرد سنتی و برخوردی غیرجدی‌ای که با دیگر فناوری‌ها داشت، اهمیت...