همان که بود

عادت کرده‌ایم وقتی صحبت از ایران می‌شود از تاریخ چند هزار ساله‌مان بگوییم و از فرهنگ عظیمی که داریم. از اینکه روزی قدرت برتر بودیم و هیچ کشوری یارای مقاومت در برابر ما را نداشت. از کورش بگوییم و داریوش. و از منشور کورش به عنوان اولین اعلامیه حقوق بشر یاد کنیم.
هیچ کدام‌مان دوست نداریم به آمارهای امروز جهانی مراجعه کنیم؛ به آمارهایی که ایران را تقریبا در انتهای جداول قرار داده‌اند. دوست نداریم جدول‌هایی را ورق بزنیم که همسایه‌های ما در آنها، کشورهای کوچکی هستند که جمعیت‌شان به اندازه جمعیت یکی از استان‌های ما هم نمی‌رسد اما واقعیت همین جداول هستند و ما در رویای روزهای گذشته درجا زده‌ایم.
گزارش جهانی فناوری اطلاعات در سال 2014 نیز نمونه‌ای از این دسته از گزارش‌هاست. ورق زدن این گزارش نشان می‌دهد ما برای توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات هیچ کاری نکرده‌ایم. نه آمادگی زیرساختی داریم و نه آمادگی سیاسی و قانونگذاری. بازرگانان ما با فناوری آشنایی ندارند و شهروندان ما از اینترنت فقط سرگرمی‌اش را می‌شناسند.
بررسی آمار و ارقام نشان می‌دهد امتیاز ما همان است که طی سال‌های گذشته بوده، سال‌هاست که در جا زده‌ایم، نه به آمار کشورهای دیگر توجه کرده‌ایم و نه به برنامه‌‌ریزی‌های صورت‌گرفته برای افق 1400 و برنامه‌های پنج‌ساله توسعه.
نتوانسته‌ایم وضعیت کشور را در زمینه بهره‌برداری از فناوری اطلاعات و ارتباطات بهبود بخشیم و فقط به حفظ ظرفیت‌های پیشین دل خوش کرده‌ایم در صورتی ‌که کشورهای دیگر به سادگی از کنار ما گذشته‌اند و با جذب سرمایه‌های مختلف و به‌کارگیری آنان در بخش فناوری اطلاعات توانسته‌اند توسعه چشمگیری بیابند.
درست زمانی که ما بر سر توسعه پهنای باند با یکدیگر چانه می‌زنیم یا هنوز برای افزایش سرعت دسترسی مردم به اینترنت با یکدیگر اتفاق نظر نداریم، کشورهایی که روی نقشه جهانی قابل دیدن نیستند و اندازه‌ و حتی جمعیت‌شان به اندازه یکی از استان‌های ما نیست، وضعیت‌شان در توسعه فناوری اطلاعات بهتر از ماست؛ درست زمانی که برخی از مسوولان از وزیر ارتباطات به خاطر برنامه‌اش برای توسعه پهنای باند انتقاد می‌کنند و کشورهای دیگر برنامه‌های بلندمدتی برای این بخش خود تنظیم می‌کنند.
با وجود اینکه سال‌هاست مسوولان عالی‌رتبه کشور اذعان کرده‌اند بدون توجه به فناوری اطلاعات و ارتباطات در دنیای آینده جایگاهی نخواهیم داشت اما هنوز نتوانسته‌ایم ابزارهای اولیه دستیابی به آن را برای خود فراهم کنیم.
ما هنوز در ابتدای راهیم و اگر بیشتر تعلل کنیم نه‌تنها به انتهای جدول خواهیم رسید بلکه از جدول بیرون خواهیم افتاد