زمان بازنگری حکمرانی ICT فرا رسیده است

گسترش فزاینده فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطی، به‌ویژه شبکه جهانی اینترنت و آثار چشمگیر آن در ابعاد زندگی فردی و اجتماعی و لزوم بهره‌گیری حداکثری از فرصت‌های متاثر از آن به‌منظور پیشرفت همه‌جانبه کشور و ارائه خدمات گسترده و مفید به قشرهای گوناگون مردم با صیانت از آسیب‌های ناشی از آن، امری ضروری، حیاتی و اجتناب‌ناپذیر است. مرور اجمالی بر وقایع و فعالیت‌ها و اقدامات پنج دهه گذشته در سطوح مختلف نظری، سیاستی و اجرایی و ساختاری، تبیین نقاط قوت و ضعف، فرصت‌ها و تهدیدها برای تهیه نقشه‌راه و حرکت این بخش (ICT) زیربنایی یا به تعبیری زیربنای زیر بنا لازم است. در پایان دهه نخست پس از انقلاب اسلامی، یعنی در سال ۱۳۶۸، شبکه مخابراتی کشور در حال گذار از فناوری آنالوگ به دیجیتال بود. ارائه خدمات مخابراتی به‌صورت انحصاری در اختیار شرکت مخابرات ایران، یعنی دولت، قرار داشت و بر اساس قانون مصوب سال ۱۳۵۰، تمرکز اصلی بر توسعه ارتباطات تلفنی بود. در این دوره، وزارت پست، تلگراف و تلفن اگرچه بر اساس قانون تشکیل وزارتخانه فعالیت می‌کرد، اما هنوز شرح وظایف مصوب و مستقلی نداشت و عملاً نقش سیاست‌گذار را ایفا می‌کرد. طرح‌ها و امور انفورماتیک کشور در این دوره، زیر نظر سازمان برنامه و بودجه و بنا بر مصوبه شورای عالی انفورماتیک کشور در چهارم تیر ۱۳۵۹ اداره می‌شد. تمرکز اصلی این شورا بر ساماندهی فعالیت شرکت‌های کامپیوتری خارجی و تطبیق وضعیت آنها با نیازهای کشور و شرایط پس از انقلاب بود. در همین دهه، اجرای طرح شناسه ملی برای آحاد مردم در سال ۱۳۶۴ تصویب و مجوز ورود کامپیوترهای شخصی به کشور نیز صادر شد؛ تصمیمی که به تحولی مهم در حوزه انفورماتیک انجامید و زمینه گسترش فعالیت بخش خصوصی را فراهم کرد. شرکت‌های خارجی تحت نظارت دبیرخانه شورای عالی انفورماتیک نیز از طریق سازمان بورس به بخش خصوصی واگذار شدند. به‌این‌ترتیب، شورای عالی انفورماتیک در...