وقتی اینترنت خاموش می‌شود؛ اشتغال چگونه آسیب می‌بیند؟ زنجیره بی‌پایان بیکاری

کسب‌وکارهای دیجیتال در ایران در کمتر از ۳۶۵ روز سه بار قطعی اینترنت را تجربه کرده‌اند و امروز به نقطه‌ای رسیده‌اند که تاب‌آوری‌شان به پایین‌ترین حالت خود رسیده ‌است. در چنین موقعیتی، حفظ نیروی انسانی به یکی از دشوارترین تصمیم‌های پیش روی شرکت‌ها تبدیل شده است. بخشی که طی سال‌های گذشته توانسته بود با کمترین اتکا به منابع دولتی، فرصت‌های شغلی چشمگیری فراهم کند، حالا ناچار است بین ادامه فعالیت و حفظ نیروهایش یکی را انتخاب کند؛ انتخابی که در بسیاری از موارد به تعدیل نیرو ختم می‌شود. اقتصاد دیجیتال در ایران، از شرکت‌های بزرگ فناوری تا کسب‌وکارهای خرد آنلاین، در سال‌های اخیر به یکی از معدود مسیرهای ایجاد شغل تبدیل شده بود. اما این مسیر بر بستری شکل گرفته که بدون دسترسی پایدار، عملاً کار نمی‌کند و قطعی‌های مکرر اینترنت در کمتر از یک سال آینده این صنعت را بیش از پیش در ابهام فرو برده است. نتیجه چنین وضعیتی روشن است؛ شرکت‌ها به‌جای توسعه، وارد فاز بقا می‌شوند و در این مسیر، تعدیل نیرو یکی از گزینه‌های جدی به شمار می‌رود. این تعدیل‌ها فقط در ترازنامه شرکت‌ها خود را نشان نمی‌دهد بلکه نتیجه‌اش به دولت هم خواهد رسید. نیرویی که از بازار کار خارج می‌شود، به‌سرعت به‌سمت بیمه بیکاری حرکت می‌کند و در نتیجه، مساله از سطح یک بنگاه اقتصادی فراتر می‌رود. صندوق‌های بیمه بیکاری و به‌ویژه سازمان تامین اجتماعی با موجی از تقاضا مواجه می‌شوند، تقاضایی که ریشه آن را نه در بخش خصوصی بلکه در بخش سیاست‌گذاری کشور باید جست‌وجو کرد. درهمین‌حال، خود شرکت‌ها نیز در موقعیتی نیستند که بتوانند بار این شرایط را به‌تنهایی تحمل کنند. افزایش هزینه‌ها، رشد حقوق و دستمزد، افت فروش و هم‌زمانی این وضعیت با موقعیت بحرانی مانند جنگ، باعث شده حاشیه امن بسیاری از کسب‌وکارها از بین برود. در چنین وضعیتی، حفظ همه نیروها بیش از آنکه یک انتخاب باشد،...