چرا شرکت مخابرات ایران دنبال راهی برای جدایی از تلفن ثابت است؟ پایان یک ستاره به روایت اعداد

روزگاری تلفن ثابت گل سرسبد سرویس‌های مخابراتی و کالایی کمیاب بود؛ اما امروز نه‌تنها ستاره اقبالش در میان مردم افول کرده که شرکت مخابرات نیز از داشتنش خرسند نیست. سرویسی که هزینه‌های نگهداری‌اش آنچنان زیاد است که هرقدر تعرفه خدمات آن افزایش یابد نیز کفاف نمی‌دهد. سرویس قدیمی خاطره‌انگیز یا باید تغییر فناوری دهد یا به سرنوشت تلگراف دچار خواهد شد. از سال‌ها پیش مدیران مخابرات می‌گفتند درآمدهای تلفن ثابت نه‌فقط سودی دربر ندارد که حتی هزینه‌های نگهداری این شبکه را هم تامین نمی‌کند و از همین رو خواستار افزایش تعرفه‌ها بودند. هرچند این اتفاق با چند سال تاخیر رخ داد، اما اعداد و ارقام نشان می‌دهند افزایش تعرفه‌ها هم نمی‌تواند به‌صورت ریشه‌ای مشکل مخابرات را برطرف کند. قدیمی‌بودن تجهیزات و کاهش استفاده از تلفن ثابت به‌اضافه تورم، هر میزان افزایش تعرفه‌ را در مدت کوتاهی، مانند گلوله برفی در گرمای تابستان، آب می‌کنند. گواه این مدعا، تعریف رقمی به اسم آبونمان برای هر خط تلفن ثابت شهری است که پس از سال‌ها کش‌و‌قوس سرانجام از شهریور ۱۴۰۱ عملی شد اما نتوانست مانع زیان‌دهی تلفن ثابت شود. مشترکان کمتر می‌شوند جدال مخابرات و دولت بر سر افزایش تعرفه‌ها از سال ۹۲ آغاز شد و هرچه گذشت، اوضاع وخیم‌تر و اعداد زیانْ بزرگ‌تر شدند. مخابرات طی مدتی طولانی، تلفن ثابت زیان‌ده را نگه داشت تا شاید روزی سد تعرفه‌ها را بشکند و آن را به سوددهی برساند؛ این وضعیت، کل شرکت را زیان‌ده کرد. پاداش این صبر، موافقت ارکان گوناگون حکومت با تعریف عددی به‌عنوان حداقل کارکرد ماهانه برای خطوط تلفن ثابت شهری بود. آن هم پس از آنکه دیوان عدالت اداری با دریافت مبلغی به نام «آبونمان» مخالفت کرده بود. روند موافقت با دریافت حداقل کارکرد نیز بسیار پیچیده و زمان‌بر بود و شروط گوناگونی برای آن تعیین شد؛ اما در نهایت به اجرا رسید که ماهانه حدود ۲۵۰ میلیارد...