همه کرامت و «لطف» است شرع یزدانی

گفتند درباره «حق دسترسی به اینترنت» بنویس و من زمانی نوشتن این متن را شروع کردم که خبر «انتصاب عارف به ریاست ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور» منتشر شد. خوب شد اتفاقاً. «حق»‌داشتن نسبت به پدیداری بدون پایبندی به الزامات آن حق هیچ سودی ندارد. یعنی چه؟ مثلاً فرض کنید که من به شما می‌گویم، شما نسبت به یک خانه در تهران حق مالکیت دارید. سندش متعلق به شماست اصلاً. ولی نه حق دارید آن را بفروشید، نه آن را اجاره بدهید و نه هیچ‌گونه واگذاری دیگر و نه حتی حق سکونت در آن را دارید. در اینجا عملاً شما نسبت به آن خانه حق مالکیت ندارید زیرا کسی مالک است که بتواند هر تصمیمی در حدود قوانین و مقررات شهرسازی و معماری در قبال آن ملک بگیرد. از‌این‌روست که اگر کسی گفت «حق» دسترسی شهروندان به اینترنت را به رسمیت می‌شناسد ولی به الزامات آن پایبند نبود، یا معنای حق را نمی‌داند یا در حال دروغگویی است. بی‌بروبرگرد. بی‌تعارف. ولی مساله این است که مسئولان این مملکت مثل آقای رئیس‌جمهور و دیگران واقعاً به اینکه دسترسی آزاد به اینترنت باکیفیت «حق» شهروندان است اعتقادی ندارند و در بهترین حالت آن را یک «خدمت» یا Service می‌بینند. زمانی که شما اینترنت را نه یک حق که یک خدمت به حساب آورید، در تزاحم بین این خدمت و یک کارویژه مهم دولت یعنی برقراری امنیت به‌سادگی به دومی رأی می‌دهید. همین وضعیت درباره آب و برق و گاز نیز صدق می‌کند. یعنی ممکن است دولت به‌سادگی این خدمات را هم به بهانه امنیت از جایی دریغ کند. ممکن است اشکال کنید و بگویید که ما ندیدیم مثلاً آب یک منطقه به‌سادگی قطع شود. بله. به‌این‌دلیل که این خدمات از دید سیاست‌گذار ما خدمات بنیادین یا اساسی هستند، خدماتی که امنیت دولت بر آن بنا شده است. ولی سیاست‌گذار...