وقتی آلودگی تجهیزات بهانه قطعی اینترنت می‌شود؛ لطفاً از در پشتی وارد شوید

هم‌زمان با تشدید اختلال‌های اینترنتی، فرضیه آلودگی تجهیزات وارداتی بار دیگر به یکی از توجیهات اصلی محدودسازی ارتباطات تبدیل شده است؛ اما بررسی داده‌های بازار، ساختار واردات و روایت فعالان حوزه فناوری نشان می‌دهد آنچه امروز به اسم تهدید امنیتی مطرح می‌شود، بیش از آنکه ریشه در یک عامل مشخص داشته باشد، محصول تلاقی تحریم، وابستگی ساختاری، ضعف سیاست‌گذاری و بحران زیرساختی در اقتصاد دیجیتال ایران است. بحث آلودگی تجهیزات وارداتی و وجود Backdoor در سخت‌افزارهای خارجی سال‌هاست در ایران مطرح است، اما در ماه‌های اخیر و هم‌زمان با قطعی‌های گسترده اینترنت، این موضوع به سطحی فراتر از یک نگرانی فنی ارتقا یافته و به یکی از پایه‌های توجیهی برای محدودسازی ارتباطات بدل شده است. در این میان، فعالان بازار و مدیران صنعت، روایت متفاوتی از این پیوند میان امنیت و قطع اینترنت بازگو می‌کنند؛ روایتی که از دل آن، یک بحران عمیق‌تر و چندلایه نمایان می‌شود. حسن سیدشاکری، مدیرعامل شرکت فکور، از جمله افرادی است که سال‌ها درباره ابعاد امنیتی واردات تجهیزات هشدار داده، اما در عین حال، نگاه او به این موضوع صرفاً به سخت‌افزار محدود نمی‌شود. او می‌گوید: «من همیشه حتی قبل از جنگ هم معتقد بوده‌ام که واردات تجهیزات فناوری بدون برنامه، می‌تواند آسیب‌های امنیتی برای کشور به بار آورد، زیرا با ورود این کالاها کشور سازنده می‌تواند متوجه شود در داخل وضعیت چگونه است.» به گفته او، این دغدغه تنها محدود به ایران نیست و نمونه‌های مشابهی در سطح بین‌المللی نیز وجود داشته است: «اگر اشتباه نکنم، حدود سال ۲۰۰۰ قانونی در آمریکا به تصویب رسید که گفته شد هیچ تجهیزاتی در آمریکا نباید ساخته شود مگر اینکه بک‌دور آن دست FBI باشد.» شاکری با اتکا به این مثال، به یک خلاء داخلی اشاره می‌کند: «ما هم در ایران باید در حوزه امنیت و نرم‌افزار خیلی کارها می‌کردیم که ظاهراً نکردیم؛ مقداری هم که کار...