skip to Main Content
گلکسی نوت ۲۰ اولترا

محتوای اختصاصی کاربران ویژهورود به سایت

فراموشی رمز عبور

با شبکه های اجتماعی وارد شوید

عضو نیستید؟ عضو شوید

ثبت نام سایت

با شبکه های اجتماعی وارد شوید

عضو نیستید؟ وارد شوید

فراموشی رمز عبور

وارد شوید یا عضو شوید

یک روز یک مدیر

یک روز با علی اصغر کامروا مرد تولید و کامپیوتر

نان عشق کارت پانچ

۲۵ خرداد ۱۳۹۶

آرش برهمند

شماره ۴۶

زمان مطالعه : 25 دقیقه

۱۳۲۴

قزوین

فارغ‌التحصیل مکانیک از هنرستان صنعتی قزوین

موسس شرکت مشاورین برنامه‌ریز، هیات موسس کنسرسیوم ثنارای، مدیر مرکز کامپیوتر جنرال،‌ مدیر مرکز کامپیوتر پخش البرز، ‌مدیر مرکز کامپیوتر پخش رازی، مدیر اوراق بهره‌دار بانک صادرات

جشنواره نوروزی آنر

یک روز با علی اصغر کامروا مرد تولید و کامپیوتر

نان عشق کارت پانچ

۲۵ خرداد ۱۳۹۶

زمان مطالعه : 25 دقیقه

شماره ۴۶

برای بوکمارک این نوشته

باید حرف گوش می‌کرد. دیگر دیر شده بود. در روستا همه گفته بودند بمان و شب به دل کوهستان نزن. گوش نداده بود. غروب اسب را زین کرده بود تا به دوستش در ده بغل سر بزند ولی آنجا نبود. اهالی گفتند رفته است ده مجاور پیش یک معلم دیگر. پیش خودش گفته بود چه خوب!‌ حالا هر دو را یک‌جا می‌بینم. به ده بعدی که رسید تازه فهمید هر دو معلم رفته‌اند عروسی در یک ده دیگر. دیگر پکر شده بود. نه حال داشت به عروسی برسد نه میلش می‌کشید شب را در روستای غریبه بماند. هر چه گفته بودند غروب پاییز، آن هم در کردستان، ناغافل می‌رسد حرف گوش نکرده بود. حالا هوا تاریک شده بود. پل را پیدا نمی‌کرد و زیر پایش قزل‌اوزن با همه هیبت باستانی‌اش نعره می‌کشید. اسب را که چند بار به کرانه نزدیک کرد شیهه‌های بدی کشید. معلوم بود که حیوان می‌داند نمی‌شود از این رود رد شد و اگر بروند هر دو غرق می‌شوند. ظلمات بود و صدای جانوران شب را از پشت سرش می‌شنید. آمد سیم تلگراف را دنبال کند به آبادی برسد. سیم از روی دره رد شده بود. راهی نداشت. پدرش همیشه گفته بود یک چاقو و کبریت همراه داشته باشد. هیچ کدام را نداشت. باز هم حرف گوش نکرده بود. دیگر هیچ راهی نداشت. دهنه حیوان را رها کرد و نوازشش کرد. می‌دانست شاید مادیان راهش را پیدا کند. مادرها هیچ وقت بچه‌‌ها را رها نمی‌کنند. باورش نمی‌شد وقتی نور آسیاب ده را از دور دید. هر دو از سرما لمس شده بودند. پایش که به ده رسید پیاده شد و سجده شکر کرد. حالا رو به روزنامه‌نگاری که جلویش نشسته است می‌گوید از همه این دلشوره‌ها فقط خاطراتش برای شما می‌ماند. علی‌اصغر کامروا یکی از آن چهره‌های کشف‌شده باشگاه مدیران است. رئیس هیات مدیره و موسس شرکت مشاورین برنامه‌ریز تاریخچه زنده کامپیوتر و تولید در ایران است: از ارج و جنرال گرفته تا بانک صادرات و پخش البرز و رازی. می‌گوید بهترین خاطراتش از سربازی و پارک بردن تنها دخترش است و بدترین خاطراتش از کار کردن با برنامه‌نویسان نسل جدید. تنها نصیحتش هم این است که هر کاری انجام می‌دهید همراه با عشق باشد.

علی‌اصغر کامروا متولد ۱۳۲۴ قزوین است. در محله قدیمی شیخ‌آباد به دنیا آمده که این روزها به اسم خیابان سعدی شناخته می‌شود. خانواده هم اصالتاً اهل همین شهر هستند و در یک خانواده مذهبی پدرش به عنوان فرهنگی بیشتر علوم...

شما وارد سایت نشده‌اید. برای خواندن ادامه مطلب باید وارد سایت شوید.

وارد شوید

عضو نیستید؟ عضو شوید

این مطلب در شماره ۴۶ پیوست منتشر شده است.

ماهنامه ۴۶ پیوست

برای بوکمارک این نوشته

دانلود نسخه PDF
http://pvst.ir/3ai

روزنامه‌نگاری را از ابراراقتصادی شروع کردم و مدت کوتاهی در شرق، همشهری نوشتم و در برنامه‌های تلویزیونی فناوری اطلاعات کار کردم. در مورد فناوری و تاثیرش بر زندگی و کسب و کار می‌نویسم و تاریخ شفاهی و استارت‌آپ‌ها از حوزه‌های مورد علاقه من هستند. معتقدم رسانه پل مهمی است میان انسان‌ها، تصمیم‌سازها و کسب و کارهای جهان امروز.

تمام مقالات

0 نظر

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

Back To Top
×Close search
جستجو