رضا باقری‌اصل: اختلاف از مالکیت داده شروع می‌شود

رضا باقری‌اصل بیش از دو دهه است که در موقعیت‌های گوناگون، بخشی از مسیر قانون‌گذاری فناوری اطلاعات در ایران را دیده و در تدوین برخی از همین قوانین نقش داشته است؛ از روزهایی که در اوایل دهه ۸۰ بحث لوایح سه‌قلوی فضای دیجیتال در میان بود تا تلاش‌های بعدی برای تدوین قانون حفاظت از داده‌های شخصی. در این سال‌ها دولت‌ها و مدیران تغییر کرده‌اند، قوانین تازه‌ای نوشته شده و مفاهیمی مانند داده ملی، اشتراک‌گذاری داده و حتی داده به‌منزله دارایی به ادبیات قانونی کشور راه یافته‌اند. این بار با باقری‌اصل نه درباره مسئولیت و سمت فعلی‌اش، بلکه در مقام کارشناسی گفت‌وگو کردیم که بیش از ۲۰ سال از نزدیک درگیر این مسیر بوده است؛ مسیری که به گفته او، با وجود همه قوانین و تلاش‌های صورت‌گرفته، هنوز نتوانسته رابطه میان سه ضلع اصلی داده، یعنی مردم، کسب‌وکارها و حاکمیت، را به‌طور کامل تعیین تکلیف کند. [aparat id="frn936y"] فارغ از سمت فعلی شما، می‌خواهم در مقام کارشناسی که بیش از ۲۰ سال است در حوزه داده فعالیت کرده‌اید با شما صحبت کنم. ما قانون مدیریت داده‌ها و اطلاعات ملی یا «دوام» را داریم، در قانون تجارت الکترونیکی هم مشخصات و تعاریفی درباره داده‌ها آمده است. اکنون نیز بحث تدوین سند نظام حکمرانی داده در میان است. می‌خواهم بدانم در موقعیت فعلی، اصلاً داده در ایران متعلق به چه کسی است؟ هر وقت از اهمیت داده صحبت می‌کنند می‌گویند «اهمیت داده بر کسی پوشیده نیست» ولی فکر می‌کنم هنوز اهمیت واقعی داده بر ما پوشیده است. به آن اندازه‌ای که داده می‌تواند خلق فرصت و خلق ثروت کند، به آن توجه نشده است. به همین دلیل است که کشور ما فاقد قانون حریم خصوصی و قانون رقابت است. البته در قوانین گوناگون، «بندها»ی پراکنده‌ای درباره داده و رقابت و امثال این داریم، اما قانون مشخص و جامعی در این حوزه نداریم. در...