بررسی نهایی سند احراز هویت دیجیتالی در مرکز ملی فضای مجازی

من، به عنوان مهرک محمودی، با یک شماره شناسنامه پنج‌رقمی و یک کدملی ۱۰ رقمی و تصویری که روی صفحه اول شناسنامه یا کارت ملی‌ام جای گرفته در دنیای واقعی شناسایی شده‌ام. اما این وضعیت در فضای مجازی که این روزها محل واقعی مرا مشخص می‌کند کاملاً متفاوت است. من همان شخص هستم با همان کدملی و شماره شناسنامه اما دیگر نه خود واقعی‌ام حضور دارد نه عکس سه در چهار غیرقابل شناسایی‌ام. مانیتور و تجمعی از صفر و یک‌ها حضور مرا تعیین می‌کنند و شخصی دیگر (از نوع ماشینی یا واقعی) که بر اساس خوداظهاری من در نهایت مرا پذیرش می‌کند. این پذیرش گاهی برای ورود به یک شبکه اجتماعی است و گاهی برای دریافت یک سرویس ثبت‌نامی و گاهی نیز برای دسترسی به اطلاعاتی که افشا نشدن یا منتشر نشدن‌شان برای دیگران از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در این صورت دیگر یک نام کاربری و رمزعبور کفایت نخواهد کرد. همین پیچیدگی‌هاست که موجب شده دولت با وجود مطرح کردن راهکارهای مختلف در نهایت احراز هویت اصلی را منوط به احراز هویت واقعی کند و با وجود تمامی سرویس‌هایی که از سوی بخش‌های مختلف دولت به صورت غیرحضوری و الکترونیکی و آنلاین ارائه می‌شوند بخشی از احراز هویت را کاملاً حضوری نگه دارد. اما جبر ناگزیر فضای مجازی و اینترنت در نهایت راهکاری جز شناسایی قطعی افراد در این فضا ایجاد نمی‌کند چراکه اگر فضای مجازی و اینترنت روزی فضای دوم بودند و حضور واقعی فضای اول، این روزها فضا کاملاً متفاوت شده است. دنیایی بدون احراز هویت با ورود گسترده اینترنت به زندگی روزمره افراد، پیش از آنکه قادر به کنترل آن باشیم، بدون وجود زیرساخت هویتی لازم شکل گرفت. در فضایی که هیچ چارچوب استانداردی برای شناسایی افراد و نهادها وجود نداشت، هر سایتی راهکار خود را برای ایجاد هویت دیجیتالی در پیش گرفت. در نتیجه دامنه...