بیش از ۶۰ درصد معاملات کاربران ایرانی رمزارز در پلتفرم‌های خارجی انجام می‌شود؛ بازاری که امنیتی شد و مهاجرت کرد

سال ۱۴۰۴ برای بسیاری از کاربران ایرانی با جنگ شروع شد و با ترس، با ایست‌های بازرسی، با قطعی اینترنت، با خبر کشته‌شدن آدم‌هایی که شبیه خودشان بودند و زیر سایه جنگی دیگر ادامه پیدا کرد. سالی که در آن، ریسک فقط اقتصادی نبود؛ جان، ارتباط و دارایی همزمان در معرض تهدید قرار گرفت. در چنین فضایی، رمزارز برای بخشی از جامعه فقط یک ابزار سرمایه‌گذاری نبود، راهی بود برای حفظ چیزی که هر روز بیشتر از دست می‌رفت: اختیار. امروزه بیش از ۶۰ درصد معاملات کاربران ایرانی رمزارز در پلتفرم‌های خارجی انجام می‌شود. عددی که نه از جذابیت خارج، بلکه از ناامنی داخل می‌آید. بازاری که با نگاه امنیتی سیاست‌گذاری شد، در سالی که اینترنت خاموش شد و خیابان ملتهب بود، آخرین نشانه‌های اعتمادش را هم از دست داد و در نهایت کاربرانش را به جایی فرستاد که از آن می‌ترسید. عددی که از ترس می‌آید بیش از ۶۰ درصد معاملات کاربران ایرانی رمزارز بر اساس گزارش تکراسا امروز در پلتفرم‌های خارجی انجام می‌شود. این عدد، اگر جدا از زمینه اجتماعی و سیاستی خوانده شود، صرفاً یک آمار بازار است. اما در بستر سالی که با جنگ، قطعی اینترنت و تشدید نگاه امنیتی آغاز شد، به نشانه‌ای تبدیل می‌شود از یک مساله عمیق‌تر: این سهم بالا، نه از جذابیت ذاتی پلتفرم‌های خارجی، بلکه از انسداد ساختاری بازار داخلی می‌آید. در ظاهر، مسیر ورود کاربران هنوز از داخل می‌گذرد. ریال فقط در صرافی‌های داخلی به رمزارز تبدیل می‌شود و همین، جایگاه آنها را حفظ کرده است. اما این تنها نقطه اتصال است. بلافاصله پس از تبدیل، بخش بزرگی از کاربران ترجیح می‌دهند دارایی خود را از فضای داخلی خارج کنند. پارادوکس دقیقاً همین‌جاست: کاربر ناچار است از داخل وارد شود، اما نمی‌خواهد داخل بماند. خاموشی گسترده اینترنت در دی‌ماه این پارادوکس را به تجربه‌ای ملموس تبدیل کرد. این طولانی‌ترین قطع...