چرا نمی‌توانیم

روزی روزگاری، یکی از قهرمانان موتورسواری خبر داد که تصمیم دارد از روی عرض رودخانه عریضی با موتور پرش کند. هیجانی جامعه را فرا گرفت. زمانی برای این نمایش در نظر گرفته شد و همه درباره این شجاعت لب به سخن گشودند. یک معلم علوم در دبیرستان در نزدیکی رودخانه، مقاله‌ای به زبان ساده علمی نوشت و با محاسبات فیزیک پایه دبیرستان ثابت کرد بر اثر جاذبه زمین، با بیشترین سرعت ممکن و بهترین زاویه پرتاب و یاری باد موافق، امکان عبور از عرض رودخانه وجود ندارد. صدایی که در هیاهو شنیده نشد. در روز موعود در ساحل رودخانه غوغایی بود. مردم آمدند تا اراده قهرمانی را برای شکستن یک غیرممکن شاهد باشند. موتورسوار سرعت گرفت و از روی سکو به پرواز درآمد و داخل رودخانه افتاد.

در سال‌هایی که گذشت، شاهد وعده‌هایی برای حل مشکلات در یک پلک‌بر‌هم‌زدن و خلق تصاویری از آینده روشن بوده‌ایم. برای تضمین هم از قول عبور کرده و حتی گردن خود را ضامن اجرای تعهدات گذاشته‌اند.

همان‌طور که نفرات قبلی هم گفتند و نشد و گذشت و فراموش شد، اینها هم گفتند و نکردند و رفتند جای دیگر و تکرار داستانی که خوب آموخته‌اند. از وفانکردن به عهد، به روح و جسم کسی خراشی هم وارد نشد.
ساخت یک میلیون مسکن در سال، کاهش نرخ تورم و بیکاری، چندبرابر کردن تولید، افزایش پهنای باند و نصب میلیون‌ها پورت فیبر نوری و رفع فیلترینگ را از دهان‌های متفاوت بارها شنیده‌ایم. قبل‌ترها ادعای حل مشکلات جهان را هم داشتند. همه پرش‌هایی بودند که مدتی سرگرم‌مان کردند و چون به سرانجام نرسید، ناکامی‌ها را به گردن بودجه و امکانات، تحریم، ناهماهنگی دستگاه‌ها و غیره انداختند و چون دوره به سر رسید، رفتند و در نشست تودیع قبلی و معارفه بعدی از کم‌کاری گذشته گلایه شد و ادعاهای دور از دسترس جدید را به خوردمان دادند.

کاش یک بار صادقانه واقعیت‌ها را می‌دیدند و می‌فهمیدند توانایی در رویافروشی نیست. برای هر کاری ابزارهای مناسب نیاز است و ابزار دولت ناتوان، پنهان‌کاری، زورگویی و اتلاف منابع است.

افسانه‌ای است که می‌گوید همه قالیچه‌ها پرنده‌اند اگر اسم رمز جادویی‌شان را بدانید. هنوز هیچ قالیچه‌ای پرواز نکرده است.