نسخه فیزیکی

  • شهر کتاب مرکزی تهران – خیابان دکتر شریعتی – بالاتر از خیابان استاد مطهری – نبش کوچه کلاته – فروشگاه مرکزی شهر کتاب
  • شهر کتاب کاشانک نیاوران، کاشانک، نرسیده به سه راه آجودانیه
  • نشر ثالث خیابان کریم‌خان زند، بین خیابان ایرانشهر و ماهشهر، پلاک ۱۵۰
  • شهر کتاب سعادت آباد انتهای خیابان ایران‌زمین، جنب فرهنگسرای ابن‌سینا، شهر کتاب ابن‌سینا
شماره 72 باشگاه مدیران شرکت‌گردی صفحه 58

گشت و گذاری در کارخانه نوآوری آزادی

جایی برای ایده داشتن

کارخانه نوآوری آزادی
زمینه کاری: ایجاد فضای کار برای استارت‌آپ‌ها و شتاب‌دهنده‌ها، ارائه خدمات منتورینگ و ارتباط با سرمایه‌گذاران
نیروی انسانی: حدود ۷۵۰ نفر سال تاسیس: ۱۳۹۷

اگر شما که صاحب ایده‌اید و با زمزمه این رباعی از ابوسعید و صدای فرهاد که می‌خواند: «امروز در این شهر چو من یاری نیست/ آورده به بازار و خریداری نیست» برای بی‌مهری‌هایی که تاکنون بر ایده‌تان رفته‌ است غم به دل راه می‌دهید، با من در خواندن این گزارش همراه شوید. چرا که گشت و گذار در کارخانه نوآوری آزادی، حداقل به من نشان داد در تهران امروز این تلاش تاریخی و بی‌سرانجام اتصال رای و خریدار، به سرانجام می‌رسد. پس دیگر لازم نیست با غصه و اندوه بخوانید: «آنکس که بدو رای خریدارم نیست/ وانکس که خریدار بدو رایم نیست» شک نکنید، به قول معروف اگر ایده‌تانْ ایده باشد، در کارخانه نوآوری آزادی بالاخره یک خریدار خواهد داشت.

حکایت یک ملک متروک

در روزگاران قدیم، حوالی سال‌های چهل شمسی، در شعاع غربی تهران، کارخانه‌ای بنا شده بود که نامش آما بود و الکترود می‌ساخت و اتفاقاً کسب و کار موفقی هم داشت. گذشت و گذشت تا تهران از شرق و غرب توسعه یافت و شلوغ و شلوغ‌تر شد. کثرت جمعیت که با افزایش و رواج اتومبیل‌های شخصی نیز همراه بود تهران را به یکی از آلوده‌ترین پایتخت‌های جهان تبدیل می‌کرد و یکی از راهکارهای مقابله با این آلودگی، دور کردن آلاینده‌های صنعتی از حوالی آن بود. این شد که کارخانه الکترودسازی از نزدیکی‌های میدان آزادی و ابتدای جاده مخصوص کرج به مکانی دورتر انتقال یابد و زمین کارخانه متروک بماند. ۱۰، ۱۵ سالی هم گذشت تا اینکه این ملک متروک به زمینی جذاب برای بازی بازیگران اکوسیستم کارآفرینی در ایران تبدیل شد.

در این فضای کار اشتراکی رنگ صندلی، نه نشانه شخصیت، که نشانه شکل قرارداد است

آنچه امروز نمود می‌یافت مجموعه‌ای تازه و تر و تمیز بود که ساختمان یو شکل ورودی‌اش به خودی خود آن‌قدر جذابیت داشت که مخاطب را به شناخت بیشتر خود وادار سازد. از زبان دست‌اندرکاران مجموعه شنیدیم که نتیجه و عمق ارزش فعالیت‌های صورت‌گرفته در بازسازی و مرمت این مجموعه نمایان نخواهد شد مگر با نگاهی گذرا به سایر ساختمان‌های حوالی این خیابان که آنها هم تا دیروز، کارخانه و امروز تنها املاک متروک و مخروبه‌های فراموش‌شده‌ای بیش نیستند. از این روست که امروز به جرات می‌توان گفت فراموشی از معدود وصله‌هایی است که هیچ جور به کارخانه نوآوری آزادی نمی‌چسبد. فضای جغرافیایی کارخانه آما متشکل از ۱۰ سوله و یک بخش مرکزی یو شکل بوده ‌است که حالا هر کدام رنگ و رخی متفاوت یافته‌اند و داستان‌های زیادی برای روایت دارند. وارد که می‌شوید همان بخش مرکزی فضای ورودی شماست و پس از آن با سوله‌هایی روبه‌رو می‌شوید که هم‌عرض یکدیگر، یک به یک در فضای بیروی مجموعه، کنار یکدیگر جا خوش کرده‌اند.

هم‌آوایی دولت و بخش خصوصی

امروز اگر عنوان «کارخانه نوآوری آزادی» را به عنوان یک تیتر در نظر بگیریم بدون شک «شعبه پارک فناوری پردیس» زیرتیتر آن خواهد بود؛ به این معنا که این مجموعه، دیگر زیرمجموعه مدیریتی یک مجموعه دولتی به شمار می‌رود. اما ماجرا از این قرار است که ایده اولیه تاسیس این کارخانه در بخش خصوصی شکل گرفته بود. در مجموعه‌ای به نام «هم‌آوا» که با مشاهده روند رو به گسترش شرکت‌های نوپا در ایران و همچنین دشواری‌های سخت‌افزاری و مکان‌یابی برای آنها به این فکر رسیده بود که فضایی دست و پا کند در خور شایستگی‌ها و ایده‌های تازه تیم‌های جوان و نوپا در عرصه فناوری‌. اینها را احسان جلوه مدیر روابط عمومی مجموعه هم‌آوا برایمان تعریف کرد: «به غیر از شر‌کت‌های دانش‌بنیان موجود برای حمایت از کسب و کارهای فناورانه که در پارک‌های فناوری‌ مستقر بودند، به شکلی تاریخی و البته مشابه با تجربه‌های جهانی، شرکت‌های نوپا در گاراژها و زیرپله‌ها و حتی انبارهای قدیمی مستقر شده و فعالیت می‌کردند. از این جهت فکر راه‌اندازی فضایی برای کار این گروه‌های نوپا از چند سال پیش شکل گرفته بود که با مشاهده این کارخانه متروک و قابلیت‌های آن عملی شد.»

جلوه از ظرفیت‌سازی کارخانه نوآوری آزادی برای حضور تیم‌های نوپا گفت

جلوه برایمان گفت که گروهی از طراحان بنام کشور در کار مرمت و بازسازی این مجموعه دخیل بوده‌ و کار را در کمتر از شش ماه به انجام رسانده‌اند. او این پروژه را با صفت ملی توصیف کرد که همین باعث شد پای معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری نیز بدان باز شود. از اینجا به بعد بود که کارخانه نوآوری آزادی شد شعبه پارک فناوری پردیس. حضوری که اتفاقاً به خاطر حمایت‌های دولتی ممکن در حوزه‌های قانونی و همچنین معافیت‌های مالیاتی و عوارض‌ شهرداری تا اینجای کار امید می‌رود بسیار به نفع شرکت‌های نوپا و گروه‌های تازه‌وارد به این صنعت باشد.
مهدی عظیمیان مدیرکل توسعه شعب و پردیس‌های پارک فناوری که خود سال‌ها در این مجموعه مشغول فعالیت بوده و هم‌اکنون مدیریت کارخانه نوآوری آزادی را بر عهده دارد، از همزیستی مسالمت‌آمیز بخش‌های دولتی و استارت‌آپی در کنار یکدیگر در این کارخانه گفت و شیوه تعاملی متفاوتی که برای هر یک از این گروه‌ها کارساز می‌شود. او هم به این نکته اشاره کرد که وقتی مجموعه پارک فناوری وارد ماجرای کارخانه شد، بخشی از کار توسط مجموعه هم‌آوا به انجام رسیده بود: «با توجه به آیین‌نامه بالادستی موجود که به استناد آن مجموعه پارک می‌توانست شعب دیگری را به غیر از مجموعه اصلی خود تاسیس کند و همچنین با توجه به نیاز موجود در بازار و حضور متقاضیان و صاحبان ایده، با عقد قراردادی میان طرفین ماجرا، این مجموعه تحت نام کارخانه نوآوری آزادی به عنوان یکی از شعبات پارک فناوری پردیس از مرداد ۱۳۹۷ فعالیت خود را آغاز کرد. فعالیتی که هدفش تجمع شرکت‌های نوپا با همان استارت‌آپ‌ها و همچنین عرضه خدمات متنوع به آنهاست.»
مهیا کردن فضایی ارزان برای کار و همچنین آموزش و هدایت تیم‌های جوان و نوپا توسط آموزگاران و مربیان برجسته و ایجاد امکان سرمایه‌گذاری در مراحل مختلف رشد مجموعه‌ها و گروه‌ها از جمله خدماتی‌ به شمار می‌رود که برای گروه‌های حاضر در این مجموعه در نظر گرفته شده ‌است. از این روست که حضور هشت شتاب‌دهنده در سوله‌های مختلف این مجموعه با منطق تولد آن سازگار می‌نماید. شتاب‌دهنده‌هایی در حوزه سلامت الکترونیکی، تولید محتوا، نوآوری مالی و بیمه‌ای، هوش مصنوعی و اینترنت اشیا، نانو داروها، معماری و زندگی شهری و همچنین گردشگری و توریسم از مجموعه شتا‌ب‌دهنده‌های کارخانه قلمداد می‌شوند که هر یک چندین و چند استارت‌آپ گوناگون را در دل خود جای داد‌ه‌اند.

فضا، هم مکانی داشت برای کار و هم فرصتی برای فراغت

مزایای فضا

عظیمیان که از اشکال گوناگون عقد قرارداد با شتاب‌دهندگان موجود در کارخانه می‌گفت، ماجرا را این‌گونه توضیح داد که قراردادی استیجاری با شتاب‌دهندگان داخل کارخانه منعقد می‌شود که مدیریت آنها نهایتاً زیر نظر پارک فناوری پردیس خواهد بود. مدیریتی که مزایای عضویت در پارک فناوری پردیس را به سایر شعب مجموعه نیز تسری می‌دهد: «به همین خاطر است که وقتی گروه نوپایی با ایده‌ای جدید در حال شکل‌گیری است با عضویت در این مجموعه دیگر لازم نیست نگران مسائل حقوقی و قانونی از جمله امور مالیاتی حاکم بر آغاز انجام کار باشد و انرژی اولیه خود را صرف چنین اموری کند.»
از صحبت‌های آقای مدیر این‌طور برمی‌آید که طبق چنین برنامه‌ای راه توسعه مجموعه‌های نوپا به شکلی طبیعی به منطقه اصلی پارک ختم خواهد شد. چنان‌که عظیمیان اشاره کرد: «در نهایت برنامه از این قرار است که پس از گذشت دو سه سال، با توسعه یافتن هر یک از گروه‌ها و عبور از مرحله نوپایی، برای ورود به شعبه اصلی پارک فناوری پردیس آماده شوند. البته بدون شک اجباری در این کار نیست، فقط ترجیح و توصیه ما این است که گروه‌های جوان امروز به شرکت‌های توسعه‌یافته‌ای برای ورود به یکی از مهم‌ترین نواحی نوآوری کشور تبدیل شوند.»
او از پیشینه منطقه اصلی نوآوری پردیس برایمان گفت که هرچند پرآوازه بود و پرکار اما فضایی برای حضور تیم‌های جوان صاحب ایده در اختیار نداشت. بدن ترتیب بود که با دیدن این کارخانه که در یکی از مناطق مرکزی تهران واقع شده بود و از مزیت دسترسی به وسایل نقلیه عمومی از جمله مترو و اتوبوس برخوردار بود و همچنین در نزدیکی دانشگاه صنعتی شریف قرار داشت، ایده تخصیص اولین شعبه پارک فناوری شکل گرفت و به مرحله اجرا درآمد. عظیمیان این کارخانه را بزرگ‌ترین مرکز برای استقرار استارت‌آپ‌های کشور خواند که با مشارکت بخص خصوصی و دولتی به سرانجام رسیده است.
از تمام حرف و حدیث‌ها به این اطلاعات دست یافتیم که مساحت این فضا به چیزی حدود چهار هزار و ۵۰۰ متر می‌رسد و هر سوله حدود هزار متر می‌شود. پس با این حساب کارخانه نوآوری آزادی فضایی نزدیک به ۱۴ هزار و ۵۰۰ متر مربع دارد که مساحت قابل توجهی برای اختصاص به این مجموعه به شمار می‌آید.
مدیرکل مجموعه از اختصاص هر یک از سوله‌ها به یک بخش خصوصی مستقل خبر داد که با هدف حمایت از استارت‌آپ‌ها در حوزه‌های تخصصی مختلف در آن فضاها مشغول کار شده‌اند. مثلاً یکی از سوله‌ها به شرکت علی‌بابا واگذار شده که با هدف حمایت از استارت‌آپ‌های موجود در حوزه توریسم به این مجموعه وارد می‌شوند.

عظیمیان، تولد کارخانه را پیوند ثمربخش دولت و بخش خصوصی دانست

از عناوین شرکت‌ها و مجموعه‌ها این‌طور به نظر می‌رسید که هیچ حوزه‌ای در این سوله‌ها تکراری نیست و مساله تنوع در انتخاب هر یک از این شتاب‌دهنده‌ها و شرکت‌های مختلف رعایت شده ‌است. حال سوال اینجا بود که این انتخاب‌ها بر چه اساس و معیاری صورت می‌گیرد و چه مرجعی ناظر بر چنین تصمیم‌گیری‌هایی خواهد بود؟ در صحبت‌های عظیمیان به حضور یک هیات اجرایی شش‌نفره اشاره شد که از دو نماینده از مجموعه هم‌آوا به عنوان شریک پارک در راه‌اندازی مجموعه و همچنین دو نفر مرضی‌الطرفین و نیز دو نفر از مجموعه پارک فناوری تشکیل شده است: «این هیات اجرایی که به نوعی برای ترویج هم‌افزایی در کل کارخانه ایجاد شده ‌است، سیاست‌گذاری‌های کلان برای مجموعه را بر عهده دارد و گفت‌وگو درباره دغدغه‌های مشترک سوله‌ها و همچنین تلاش و همفکری برای شناخت و افزایش ظرفیت‌ها و البته ایجاد یک برند مشترک برای کل مجموعه را در دستور کار خود قرار داده ‌است.»
اجسان جلوه، مدیر روابط عمومی مجموعه هم‌آوا، نیز در صحبت‌های خود به این کمیته مشترک اشاره کرد. کمیته‌ای که مدیریت و نظارت بر امور اجرایی و داخلی کارخانه را بر عهده دارد. و البته عظیمیان بر این نکته تاکید داشت همه اعضا و گروه‌های مختلف حاضر در کارخانه باید به دنبال دستیابی به برند مشترکی باشند که همه گروه‌های حاضر در مجموعه اعم از مجموعه هم‌آوا، پارک فناوری و تمامی شتاب‌دهنده‌ها و گروه‌های نوپا از آن سود برده و ذی‌نفع باشند.
تا اینجای کار معلوم شد کارخانه نوآوری آزادی مکانی است ظرفیت‌ساز برای حضور تیم‌ها و افراد صاحب ایده، اما مساله اینجاست که این فرصت قرار است تا چه زمانی ادامه یابد و به بیانی دیگر چه بازه زمانی‌ای در اختیار این صاحبان ایده قرار می‌گیرد تا ایده خود را به مرحله توسعه و سودآوری برسانند. عظیمیان با اشاره به فرصت پنج‌ساله گروه‌ها در رسیدن به مرحله توسعه و سودآوری، از همراهی مجموعه پارک در عبور از سختی‌های دو سه‌ سال اول برای هر مجموعه تازه‌کاری گفت و تلاش کارخانه برای کم کردن خطرات این مسیر.

هم‌آوا: همگام با آرزوها

از کسی که جغرافیایش تعریف چندانی ندارد در همین حد بپذیرید که در همان بخش یو شکل کمی راست و کمی چپ پیچیدیم و از تعدادی پلکان بالا و از تعدادی دیگر پایین رفتیم تا رسیدیم به اتاقی نزدیک پشت‌بام که گویا فضای مربوط به تیم ستادی مجموعه هم‌آوا بود. مجموعه‌ای که به همراه شاخه‌ها و سایر بخش‌های متنوع خود در تلاش است هر آنچه را یک مجموعه نوپا از نقطه صفر تولد تا صد توسعه نیاز دارد در اختیارش بگذارد؛ از در اختیار گذاشتن فضای کار گرفته تا آموزش و هدایت مجموعه در دستیابی به کسب و کاری سودمند با رشدی پایدار. در واقع هدف هم‌آوا این است که چرخه‌ای کارآمد را در اختیار مخاطبان خود قرار دهد.
از صحبت‌های مدیران مجموعه این‌گونه برمی‌آمد که هم‌آوا اکنون خود را همچون یک زمین بازی می‌داند که از سویی به حوزه صنعت گره می‌خورد و از سویی دیگر به صاحبان ایده‌های نوآورانه. مجموعه‌ای که می‌تواند این دو سوی بازی را به یکدیگر پیوند دهد: «در واقع ما به کسانی که قابلیت حضور در این زمین بازی را دارند عرصه‌ای برای رشد و توسعه در اختیار می‌گذاریم و امکان آشنایی با سرمایه‌گذاران احتمالی را نیز برای ایده‌های آنها فراهم می‌کنیم. کاری که به نوعی کشف بازارهای جدید برای تیم‌های استارت‌آپی قلمداد می‌شود.»مجموعه هم‌آوا با حمایت از پژوهش و توسعه در عرصه فناوری‌های نوین و همچنین برگزاری رویدادهای مختلف از جمله رویداد نوآوردگاه فرصتی برای گروه‌ها و تیم‌های جوان فراهم می‌کند تا امکان آشنایی و جذب در گروه‌های مختلف کارآفرین برایشان فراهم شود.

زاویه: همان زمین بازی

هرچند منظور مدیران مجموعه هم‌آوا از به کار بردن اصطلاح زمین بازی چیزی بیش از فضایی جغرافیایی بود اما آنچه را به جغرافیا مربوط می‌شود مجموعه زاویه به عنوان یکی از بخش‌های هم‌آوا در اختیار کاربران کارخانه نوآوری آزادی قرار می‌دهد. مجموعه زاویه فضای گسترده‌ای نزدیک به هزار متر از همان بخش یو شکل کارخانه را در هاله طوسی رنگی به خود اختصاص داده است. بی‌پرده بگویم که مواجهه نخستم با این بخش آمیخته با حیرت بود. فضایی بسیط و بلند که ایستادن در هر گوشه‌اش امکان تماشای نمایی لانگ‌شات از کلیت این بخش در اختیار شما می‌گذاشت، حداقل در نگاه اول می‌تواند بسیار جذاب باشد.

زاویه گوشه دنجی است برای هرکس که ایده‌ای در سر دارد

فضای میانی مجموعه که با وجود طبقاتی کاذب در عرض از یکنواختی خود کاسته بود، پُر بود از مبلمان، میزها و صندلی‌های رنگارنگی که در هر یک از آنها کسی یا کسانی مشغول کاری به نظر می‌رسیدند. نظم در عین بی‌نظمی، شلوغی در عین سکوت و انضباط در عین صمیمیت، ویژگی‌هایی بود که این فضای کار اشتراکی را توضیح می‌داد. ایمان داوودیان که از روزهای ابتدایی بازسازی و افتتاح کارخانه در جریان چند و چون کار قرار داشته ‌است از ایده شکل‌گیری مجموعه زاویه می‌گفت که اولین و مهم‌ترین هدفش ارائه فضای اشتراکی کار به استارت‌آپ‌هایی بود که بعد از تولد و دستیابی به رشد و توسعه نسبی برای یافتن فضای کاری مناسب در شهری مثل تهران، که هزینه‌های زندگی و کسب و کار در آن بسیار است، به مشکل برمی‌خوردند. از این روست که او از همان چند سال گذشته، یعنی زمانی که در مجموعه آواتک مدیر پروژه بوده، این فکر را در سر داشته که چگونه می‌توان یک فضای کار اشتراکی به‌صرفه و مناسب به همراه یک شبکه حرفه‌ای و متخصص در این حوزه برای گروه‌های نوپا و تازه‌وارد به حوزه فناوری دست و پا کرد: «زاویه با یک میز آغاز به کار کرد و در قدم اول هم فریلنسرها و معماران را مخاطبان هدف خود در نظر گرفت. گروه آزمایشی حاضر در زاویه نیز همان استارت‌آپ‌هایی بودند که کمی توسعه یافته بودند و می‌خواستند از آواتک جدا شوند.»
داوودیان برایمان گفت که این ماجرا به اوایل سال ۱۳۹۵ بازمی‌گردد. ماجرایی که امروز معلوم شده به ثمر رسیدن آن حداقل دو سال زمان می‌برده: «در این فرصت دوساله توانستیم به اجماعی درباره مفهوم فضای کار اشتراکی دست ‌پیدا کنیم و در واقع به نوعی در این زمینه فرهنگ‌سازی کنیم و جامعه مخاطبان خود را نسبت به این مفهوم آشنا و آگاه سازیم.»
این‌گونه بود که به تدریج ایده زاویه با یک فضای کوچک ۲۰۰ متری به مرحله اجرا رسید: «کار در آن فضای ۲۰۰ متری با ظرفیت ۳۰ نفر آغاز شد و به تدریج برای توسعه فضا کارها صورت می‌گرفت، به طوری که وقتی یک سال و نیم بعد ما وارد این فضای جدید شدیم فقط ۳۰۰ نفر پیش‌ثبت‌نام کردند که شروع خیلی خوبی برای ما به‌شمار می‌آمد.»
نکته اینجاست که زاویه نه فقط فضایی برای فریلنسرها و گروه‌های استارت‌آپی که فضای کار اشتراکی است برای هر کس که بخواهد کاری انجام دهد و نیازمند فضا و میز و صندلی‌ای برای آن باشد. از معمار گرفته تا حقوقدان و حتی یک پشت کنکوری که دنبال فضایی امن و آرام می‌گردد برای مطالعه. از این روست که نام زاویه که معنای آن یادآور گوشه می‌شود و مکانی خلوت، به خوبی می‌تواند نمایندگی کند حال و احوال کاربران خود را: «برای حضور در مجموعه زاویه مراحل چندان سخت و دشواری وجود ندارد؛ فقط لازم است به ما بگویند چرا زاویه را برای خود انتخاب کرده‌اند.»
این‌طور که از صحبت‌های داوودیان معلوم بود زاویه فقط یک فضای کار نیست، بستری برای ایجاد یک هویت جمعی ‌است: «زاویه ارائه‌دهنده امکانی است برای گروه‌های مختلف تا بتوانند راحت کار کنند. نتیجه برای ما مهم نیست. مهم ایجاد فضایی برای کار کردن است. مخصوصاً برای افرادی مثل بسیاری از برنامه‌نویس‌ها یا این افراد که کار در منزل برایشان امکان‌پذیر نیست. جالب اینجاست که بسیاری از فریلنسرهایی که اینجا می‌آیند پس از مدتی جذب گروه‌های استارت‌آپی می‌شوند و شکل کارشان توسعه می‌یابد.»
صندلی‌ها رنگارنگ بود و گویا هر رنگی به تناسب شکل قرارداد، مورد استفاده قرار می‌گرفت: «فضای هزار متری اینجا گنجایش حضور ۱۷۰ نفر را به طور همزمان و تعداد خیلی بیشتری را به صورت منعطف دارد. چون اینجا شکل حضور کاربران با یکدیگر متفاوت است. برخی حضور ثابت دارند و برخی دیگر برنامه‌شان منعطف است و به صورت گردشی تنظیم می‌شود.»
داوودیان بر این نکته تاکید می‌کرد که زاویه می‌خواهد هابی باشد برای برگزاری دورهمی‌ها و رویدادهای مختلف در حوزه فناوری: «ما در اینجا رویدادها و برنامه‌های آموزشی منظم برگزار می‌کنیم و در مجموع تلاش می‌کنیم شرایطی فراهم آوریم تا کاربران‌مان بتوانند تجربیاتی را که نمی‌توانند در فضاهای دیگر به دست آورند در اینجا کسب کنند.»

داوودیان زاویه را بستری برای ایجاد یک هویت جمعی می‌داند

صحبت‌هایمان با مدیر مجموعه زاویه در اتاقی شیشه‌ای انجام می‌شد رو به جماعتِ مشغول به کارِ داخل سالن. میزها و صندلی‌ها شلوغ و پرهیاهو و هر کس به کار خویش مشغول.

آواگیمز: آوای بازی در کارخانه

یکی از همین گروه‌هایی که در گوشه به گوشه زاویه دیده می‌شدند، بچه‌های گروه آواگیمز بودند که به عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین مجموعه‌های موجود در کارخانه نوآوری آزادی به فعالیت می‌پردازد. حسین مزروعی مدیر مجموعه آواگیمز، که به قول خودش خاک کارخانه را خورده، از اولین روزهای تاسیس در این مجموعه حضور داشته است. او سال‌های ۸۰ در حوزه روباتیک مشغول فعالیت بوده و کارش را با برنامه‌ریزی آغاز کرده و از نیمه‌های دهه ۸۰ تاکنون تمام فکر و ذکرش تولید و طراحی بازی‌های آنلاین بوده. او برایمان تعریف کرد که چگونه بعد از چندین و چند تلاش ناموفق به یک داستان موفقیت رسید و از مجموع محصولاتی که به همراه سایر دوستانش طراحی کرده بود سرانجام یکی از بازی‌ها موفق شد و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفت: «بازی مِنچرز از اولین بازی‌های ‌Drag Racing آنلاین در ایران بود و خوشبختانه با استقبال قابل قبولی مواجه شد و درآمد خوبی هم کسب کرد.»
مزروعی از دورانی گفت که آواتک در آن به تازگی راه افتاده بود و او نیز به صرافت راه‌اندازی شتاب‌دهنده‌ای افتاده بود که بتواند در حوزه بازی‌های آنلاین فعالیت کند. این‌گونه شد که آواگیمز از اواسط سال ۱۳۹۵ فعالیت خود را آغاز کرد. و اما داستان حضور در کارخانه نوآوری آزادی: «از همان روزهای اول که دنبال فضایی برای تجمیع گروه‌ها می‌گشتیم، حضور در مجموعه زاویه پیشنهاد خیلی کارآمد و مقرون به صرفه‌ای به نظر می‌رسید. به همین خاطر همراه شش هفت تیمی که در مجموعه آواگیمز حضور داشتند به اینجا آمدیم. هرچند در ابتدا می‌خواستم آواگیمز فضایی مستقل در اختیار داشته باشد اما دیدم می‌توان به دنبال فضایی گشت که در آن تیم‌های مختلف همگی کنار یکدیگر حضور یابند و از این هم‌افزایی به نفع خود استفاده کنند.»
همین فکر بود که زاویه را به گزینه‌ای مناسب برای آواگیمز تبدیل کرد. مزروعی که در میان صحبت‌هایش با لبخندی افتخارآمیز، به تیم‌های حاضر در مجموعه، که روبه‌روی ما و دور میزهای مختلف نشسته بودند، اشاره می‌کرد و می‌گفت: «به غیر از اینکه حضور در زاویه هزینه فضای کار را از دوش ما برداشته‌ است، ما با استفاده از این فضا در واقع ارزش میز و صندلی را از کلیت کار بیرون کشیده‌ و بر این نکته تاکید کرده‌ایم که آواگیمز یک مکان نیست، یک برنامه است که هر کسی با ایده‌ای تازه می‌تواند جای خود را در آن پیدا کند.»
مزروعی که با حوصله بسیار از داستان‌های موفقیت تیم‌های حاضر در مجموعه آواگیمز می‌گفت و از رشد و توسعه آنها خبر می‌داد، به این نکته پرداخت که هم‌اکنون آواگیمز حدود ۴۰ نیروی مستقر در زاویه دارد و فعلاً هم تا توسعه بیشتر قصد ندارد جایش را تغییر دهد: «طبیعتاً اگر روزی آن‌قدر تعداد افراد گروه زیاد شوند که فضای اینجا برایمان به تنگ آید، فکر دیگری خواهیم کرد، اما امروز تا اطلاع ثانوی منفعت ما حضور در اینجاست. حضور در فضایی که هنوز قابلیت‌های زیادی برای مکاشفه دارد.»
داشتن فضایی برای کار، هم‌افزایی، امکان کار جمعی، امکان دسترسی به آموزش تخصصی، همکاری با کاربلدها و مهم‌تر از همه حضور در فضایی زیبا و به قول خودمانی شیک و اسپورت که جان می‌دهد برای کار کردن، همه و همه باعث می‌شد کارخانه نوآوری آزادی درست مثل نامش، الهام‌بخش و رهایی‌بخش باشد نزد هر آن که آورده‌ای دارد برای این بازار.

 

راه‌های نوین سلامتی

شتاب‌دهنده سلامت کارا (Kara eHealth) از جمله مجموعه‌های موجود در یکی از سوله‌های کارخانه است. رنگ سبز، که با فحوای فعالیت‌های این مجموعه جور درمی‌آید، خوشامدگوی حاضرین در این بخش می‌شود. در و دیوار آمیخته از رنگ و طرح‌های جذاب و جمله‌های آتشین است که آینده‌ای سالم و پرنشاط و نیروبخش را نوید می‌دهد و به تصویر می‌کشد. مدیر امور شتابدهی مجموعه کارا برایمان از حضور ۱۸ تیم فعال در حوزه‌های مختلف سلامت الکترونیکی گفت که در یک سال و نیم گذشته در این مجموعه به فعالیت پرداخته‌اند. گروه‌هایی که در حوزه‌های مختلفی همچون ژنتیک، تناسب‌ اندام، تغذیه، داروسازی و البته امور مربوط به بیمه‌ها کار می‌کنند. علیرضا بحرینیان از امکاناتی گفت که این شتاب‌دهنده در اختیار گروه‌های نوپای فعال در عرصه سلامت الکترونیکی قرار می‌دهد؛ از ارائه فضای کار اشتراکی گرفته تا مشاوره‌های تخصصی و البته سرمایه‌گذاری. او مجموعه کارا را محلی برای رفع تمام نیازهای اکوسیستم سلامت الکترونیکی عنوان کرد که از جنبه‌های مختلف به این عرصه وارد شده ‌است: «اکوسیستم موجود در حوزه سلامت، با توجه به شناختی که از ما دارد، مشکلات خود را با ما در میان می‌گذارد و ما برای حل آن مشکلات، تیم تشکیل می‌دهیم و انواع راه‌حل‌های پیشنهادی را بررسی می‌کنیم و بهترین آنها را در اختیار صنعت سلامت قرار می‌دهیم.»


هرچند در این بخش چندین اتاق اختصاصی برای برگزاری جلسات مختلف به چشم می‌خورد، اما مهم‌تر از آن یک فضای وسیع کار اشتراکی بود که بخش بزرگی از این مجموعه را به خود اختصاص داده بود و محل حضور همان ۱۸ گروهی به نظر می‌رسید که با شتاب‌دهنده سلامت کارا فعالیت می‌کردند. حضور در این فضای کار اشتراکی به گفته بحرینیان نه تنها برای جذب ایده‌های نوآورانه که برای آموزش‌های به‌روز در حوزه سلامت و البته جذب سرمایه‌ از سرمایه‌گذاران علاقه‌مند به حوزه سلامت الکترونیکی بسیار مفید و کارآمد بوده ‌است. به گونه‌ای که در همین مدت کوتاه نزدیک به هشت تیم از تیم‌های موجود در این شتا‌ب‌دهنده به بازار کار وارد شده‌اند.

نظر بگذارید

اولین نفری باشید که نظر میگذارد

اعلان برای
avatar
wpDiscuz