نسخه فیزیکی

  • شهر کتاب مرکزی تهران – خیابان دکتر شریعتی – بالاتر از خیابان استاد مطهری – نبش کوچه کلاته – فروشگاه مرکزی شهر کتاب
  • شهر کتاب کاشانک نیاوران، کاشانک، نرسیده به سه راه آجودانیه
  • نشر ثالث خیابان کریم‌خان زند، بین خیابان ایرانشهر و ماهشهر، پلاک ۱۵۰
  • شهر کتاب سعادت آباد انتهای خیابان ایران‌زمین، جنب فرهنگسرای ابن‌سینا، شهر کتاب ابن‌سینا
شماره 52 گزارش ماه خارج از محدوده صفحه 45

در جست‌وجوی مدال‌های ازدست‌رفته

رنجنامه ، قسمت بیست و هشتم

مسابقات جهانی مهارت (WorldSkills) به عنوان بزرگ‌ترین گردهمایی حرفه‌محور جهان به صورت دوسالانه و به میزبانی یک کشور داوطلب برگزار می‌شود تا توانایی کارآموزان و کارشناسان ۷۲ کشور را در ۵۲ رشته مرتبط با صنعت به رقابت بگذارد.
این مسابقات در ایران با نام المپیاد ملی مهارت شناخته می‌شود و شرکت در آن مقدماتی دارد. هرساله، بعد از دو دوره مسابقه کشوری، گروهی حداقل شش‌نفره برگزیده می‌شوند تا بعد از طی کردن اردوی یک‌ساله و گذشتن از سه مرحله آزمون حذفی به مسابقات جهانی راه پیدا کنند. امسال حدود ۴۰ نماینده در رشته‌های مختلف تیمی و انفرادی به این مسابقات اعزام شدند و با به دست آوردن رتبه بالاتر نسبت به سال گذشته (که با چند مدال و مدالیون همراه بود) از ابوظبی به خانه برگشتند.
داستان من و این المپیاد از حدود پنج سال پیش آغاز می‌شود که توسط استادم به این مسابقات معرفی و بعد از یک اشتباه به جای «طراحی صفحات وب» در رشته «فناوری اطلاعات – راهکارهای نرم‌افزاری برای تجارت» ثبت‌نام شدم. بعد از دو دوره رقابت در مرحله شهرستانی، مراحل استانی و کشوری را با راهنمایی آقای «کارشناس» (که ۱۰ سال قبل خودش هم رقابت‌کننده بود) برنده مدال طلا شدم.
مواد مسابقات ما شامل تحلیل نرم‌افزار و حل مساله، مهندسی پایگاه‌داده،‌ برنامه‌نویسی نرم‌افزارهای دسکتاپ و تولید گزارش‌ها، تولید نرم‌افزار موبایل، و ارائه به مشتری بود؛ یعنی یک فرایند کامل ارائه راهکار نرم‌افزاری که بدون تیم و تنها در چهار روز باید انجام می‌شد.
رتبه من در این مسابقات بیستم جهان است. در تمام طول اردوی یک‌ساله‌ای که برای مسابقات تمرین می‌کردیم همواره مدعی اولین مدال طلای ایران بودیم و تصورمان تا روز سوم مسابقه هم این بود که چنین نتیجه‌ای دست‌نیافتنی نیست. بعد از مسابقه که ریز نمرات را دریافت کردیم نیز این ادعا اثبات شد که در صورت اجرای درست آخرین ماژول که برنامه‌نویسی اندروید بود در بدترین حالت مدالیون را می‌گرفتیم. اما در بر پاشنه دیگری چرخید.
در آخرین نشست از روز پایانی مسابقه تشخیص نادرست، نقص سیستم، ناتوانی گروه ما برای گرفتن دو ساعت وقت برای برنامه‌نویسی و تنها اختصاص ۴۰ دقیقه به تولید نرم‌افزار اندروید و رفع نقص همگی دست به دست هم دادند و باعث شدند تنها حدود سه تا چهار درصد از نمره کل پروژه نصیب ما شود. سقف آن در صورت اجرای صحیح می‌بایست ۱۱ درصد می‌بود. به این ترتیب با کمتر از دو درصد اختلاف امتیاز مدالیون مسابقات از دست رفت.
آنچه در روز مسابقه ما را به سراشیبی شکست هول داد نه حاصل بدبیاری بلکه تحت ‌تاثیر مسائل متعددی بود که اگر بخواهم همه آنها را برایتان بازگو کنم، شاید با خود فکر کنید مشکلات زیرساختی و مدیریتی همیشه بوده و هست. اما شاید ذکر سه مورد از عواملی که در از دست دادن مدال‌ها دخیل بودند چندان هم پربیراه نباشد:
۱- فرد رقابت‌کننده تنها از حمایت رقابت‌کنندگان سال‌های قبل که به عنوان مربی (نه کارشناس همراه) در اردو حضور داشتند استفاده می‌کرد. مربیانی که با علم به اینکه حق و حقوق‌شان درست و حسابی پرداخت نخواهد شد در این اردو شرکت می‌کردند. تا جایی‌ که حقوق‌های ساعتی صد هزار تومان تبدیل به صد هزار تومان برای سه ماه می‌شد.
۲- همکاری نکردن آموزشگاه‌های آزاد فنی و حرفه‌ای با مسابقات و منفعت‌طلبی آنها برای اختصاص منابع آموزشی و حتی احتکار اساتید به نحوی بود که رقابت‌کننده مجبور بود مدت‌ها زمان خود را بابت یادگیری همین مباحث با آزمون و خطا بگذراند. شاید به همین دلیل تنها رقابت‌کننده‌ای که سه روز اول مسابقات حتی یک اعتراض یا سوال در رابطه با شبیه‌سازها، ساختار شبکه، پایگاه داده و… نداشت رقابت‌کننده ایرانی بود.
۳- اضطراب تامین نشدن مواد اولیه و همزمان رسیدن اخبار تامین بودجه نیز تناقضی در شنیده‌ها و دیده‌های رقابت‌کنندگان ایجاد می‌کرد. تناقضی از این حیث که اگر بودجه هست، پس چرا ابزار و مواد خریداری نمی‌شود. این وضعیت همزمان بود با تدابیر جدیدی که پیمانکاران خرید را مجبور به شکستن فاکتورهای چند میلیونی می‌کرد تا سریع‌تر بتوانیم ابزار و موادی را تهیه کنیم که رقبای ما چندین ماه است با این ابزار تمرین می‌کنند.
این تراژدی برای نخبگان کشورمان مدام در حال تکرار و نیازمند بازنگری از تفکر تا ساختار فعلی است. در این میان وظیفه مهمی بر دوش مسئولان است تا به جای مانع‌تراشی بر سر راه پیشرفت نخبگان کشور، با تشویق و پشتیبانی، انگیزه افتخارآفرینی را در آنها زنده نگه ‌دارند و دیگر شاهد فرار استعدادهای کشور نباشیم

نظر بگذارید

اولین نفری باشید که نظر میگذارد

اعلان برای
avatar
wpDiscuz